Πάρνηθα: Μετά το καζίνο τι; Ποιες είναι οι σκέψεις της ΕΤΑΔ για τελεφερίκ, πύργο Μυλωνά, καζίνο αλλά και Σανατόριο

Για δεκαετίες το φωτισμένο Mont Parnes αποτελούσε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημάδια της Πάρνηθας πάνω από τις Αχαρνές. Τώρα, καθώς το καζίνο ετοιμάζεται να κατέβει από το βουνό και να μεταφερθεί στο Μαρούσι, το πραγματικό ερώτημα μόλις αρχίζει: τι θα μείνει πίσω και τι θα γεννηθεί στη θέση του; Η ΕΤΑΔ ανοίγει ήδη τον φάκελο της επόμενης ημέρας, με το ιστορικό συγκρότημα, τον Πύργο Μυλωνά, το τελεφερίκ και ακόμη και το παλιό Σανατόριο να μπαίνουν σε έναν νέο σχεδιασμό που μπορεί να αλλάξει τη σχέση των Αχαρνών με το βουνό.

Για όποιον έχει μεγαλώσει στις Αχαρνές, το φωτισμένο συγκρότημα στην κορυφή του βουνού αποτελεί μέρος μιας εικόνας σχεδόν μόνιμης. Το Mont Parnes υπήρχε εκεί πριν από αρκετές γενιές κατοίκων της πόλης, συνδέθηκε με την τουριστική ιστορία της Πάρνηθας και στη συνέχεια ταυτίστηκε απόλυτα με τη λειτουργία του καζίνο.

Η δημιουργία του νέου συγκροτήματος VORIA στο Μαρούσι μεταφέρει εκτός Πάρνηθας τη δραστηριότητα του καζίνο και, ταυτόχρονα, ανοίγει μια δύσκολη συζήτηση για το τι θα ακολουθήσει πάνω στο βουνό. Και αυτή τη φορά η συζήτηση δεν αφορά μόνο ένα κτίριο.

Αφορά ένα ολόκληρο σύνολο εγκαταστάσεων, το ιστορικό συγκρότημα του Mont Parnes, τον Πύργο Μυλωνά, το τελεφερίκ, τον περιβάλλοντα χώρο και σε δεύτερο επίπεδο, ακόμη και άλλα εγκαταλελειμμένα δημόσια ακίνητα της Πάρνηθας, όπως το παλιό Σανατόριο.

Το ενδιαφέρον στοιχείο των τελευταίων εξελίξεων είναι ότι η ΕΤΑΔ φαίνεται να επιχειρεί να προλάβει το κενό που θα δημιουργηθεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει σήμερα έτοιμη απόφαση. Κάθε άλλο. Δεν έχει επιλεγεί συγκεκριμένο μοντέλο ούτε έχει κλειδώσει κάποια νέα δραστηριότητα.

Το ζητούμενο σε αυτή τη φάση είναι να εξεταστεί τι μπορεί πραγματικά να φιλοξενήσει ένα τόσο ιδιαίτερο ακίνητο, ποιες επενδυτικές προτάσεις θα μπορούσαν να σταθούν οικονομικά και, κυρίως, ποιες από αυτές μπορούν να εφαρμοστούν μέσα στο αυστηρό καθεστώς προστασίας της Πάρνηθας.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη διαφορά σε σχέση με ένα συνηθισμένο δημόσιο ακίνητο. Το Mont Parnes δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα απλό ξενοδοχειακό οικόπεδο που βγαίνει προς αξιοποίηση.

Βρίσκεται μέσα σε έναν από τους σημαντικότερους προστατευόμενους ορεινούς όγκους της Αττικής. Αυτό σημαίνει ότι οποιοδήποτε επενδυτικό σχέδιο θα πρέπει να χωρέσει στις περιβαλλοντικές αντοχές του βουνού και όχι το βουνό στις απαιτήσεις μιας επένδυσης.

Οι πιθανότητες που ανοίγονται είναι πολλές, αλλά προς το παρόν καμία δεν έχει αποκτήσει χαρακτήρα οριστικής επιλογής.

Μια νέα ξενοδοχειακή ή ήπια τουριστική χρήση είναι ένα από τα σενάρια που εύλογα μπορεί να εξεταστεί, δεδομένης και της αρχικής ταυτότητας του Mont Parnes. Θα μπορούσαν επίσης να αναζητηθούν πολιτιστικές, συνεδριακές ή άλλες χρήσεις που θα επανασυνδέσουν το ιστορικό κτίριο με τον χαρακτήρα του βουνού.

Το ουσιαστικό, όμως, θα είναι η νέα χρήση να μη μετατρέψει την Πάρνηθα σε μια ακόμη περιοχή μεγάλης και επιθετικής τουριστικής ανάπτυξης. Γιατί η αξιοποίηση ενός εγκαταλελειμμένου συγκροτήματος μπορεί να αποτελεί ευκαιρία. Η υπερφόρτωση όμως ενός ήδη επιβαρυμένου και οικολογικά ευαίσθητου βουνού είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση.

Πύργος Μυλωνά: Η πρώτη μεγάλη παρέμβαση

Σε αντίθεση με τη μελλοντική χρήση του Mont Parnes, όπου ακόμη υπάρχουν πολλά ερωτήματα, για τον ιστορικό Πύργο Μυλωνά υπάρχει ήδη σαφέστερη κατεύθυνση. Η μεταφορά του καζίνο συνοδεύεται από την υποχρέωση αποκατάστασης του συγκεκριμένου τμήματος του συγκροτήματος αλλά και παρεμβάσεων στο φυσικό τοπίο.

Για τις εργασίες αυτές έχει υπολογιστεί δαπάνη περίπου 19 εκατομμυρίων ευρώ, η οποία θα καλυφθεί από την εταιρεία που υλοποιεί τη νέα επένδυση.

Ο Πύργος Μυλωνά έχει ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο λόγω της αρχιτεκτονικής του αλλά και επειδή αποτελεί ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά κομμάτια της ιστορίας του Mont Parnes.

Η αποκατάστασή του δημιουργεί, συνεπώς, την πρώτη πραγματική βάση πάνω στην οποία θα μπορούσε να οικοδομηθεί η νέα εποχή του συγκροτήματος.

Το τελεφερίκ γίνεται κομβικό για την επόμενη ημέρα

Στο ίδιο παζλ βρίσκεται το τελεφερίκ.Μέχρι σήμερα η λειτουργία του είναι στενά συνδεδεμένη με το καζίνο. Όταν όμως η συγκεκριμένη δραστηριότητα μεταφερθεί στο Μαρούσι, το τελεφερίκ θα αποκτήσει εντελώς διαφορετική σημασία.

Μπορεί να πάψει να αποτελεί κατά κύριο λόγο μέσο πρόσβασης σε μια επιχείρηση και να εξελιχθεί σε πύλη εισόδου προς την Πάρνηθα.

Η πρόβλεψη είναι ότι μετά τη μετεγκατάσταση του καζίνο οι σχετικές υποδομές θα περάσουν στον δημόσιο τομέα, ενώ για διάστημα πέντε ετών η North Star θα εξακολουθήσει να συμμετέχει οικονομικά στη συντήρηση του τελεφερίκ αλλά και σε δράσεις για την προστασία του Εθνικού Δρυμού.

Αυτό είναι ένα από τα σημεία που χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή από τις Αχαρνές. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργήσει το τελεφερίκ την επόμενη ημέρα μπορεί να καθορίσει σε σημαντικό βαθμό και τη σχέση της πόλης με το βουνό.

Ένα τελεφερίκ ανοιχτό στην κοινωνία, ενταγμένο σε ένα μοντέλο ήπιας πρόσβασης στην Πάρνηθα, μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο για τον φυσιολατρικό και περιβαλλοντικό τουρισμό.

Στο κάδρο και το παλιό Σανατόριο

Η αναζήτηση της νέας ταυτότητας της Πάρνηθας φαίνεται ότι δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο Mont Parnes. Στο ενδιαφέρον της ΕΤΑΔ βρίσκεται και το παλιό Σανατόριο, ένα ακόμη εμβληματικό κτίριο του βουνού που παραμένει εδώ και χρόνια χωρίς ουσιαστική χρήση και με εμφανή τα σημάδια της εγκατάλειψης.

Το αν θα συνδεθεί τελικά με ένα ευρύτερο σχέδιο για τα ακίνητα της περιοχής ή αν θα ακολουθήσει ξεχωριστό δρόμο δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Η παρουσία του όμως στην ίδια συζήτηση δείχνει ότι μπορεί τα επόμενα χρόνια να ανοίξει ένα πολύ μεγαλύτερο κεφάλαιο για τη δημόσια περιουσία της Πάρνηθας.

---