Ο “άρτος” και τα… θεάματα της διοίκησης του δήμου Φυλής

Στην ιστορία του ελληνικού Τύπου έχουν καταγραφεί (και χρησιμοποιηθεί) όλες οι μέθοδοι «επιχειρήσεων αποπροσανατολισμού» της κοινής γνώμης. Η απλούστερη, μεταξύ αυτών, η μέθοδος του «άρτον και θεάματα».

Η ιστορική φράση ανάγεται στη Ρωμαϊκή περίοδο, όταν ο αυτοκράτορας προσέφερε στο λαό σιτάρι (ψωμί) και θεάματα (στον ιππόδρομο) με σκοπό να τους αποσπά την προσοχή από τα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.

Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, για να στερεώσει το καθεστώς του ο Νάσερ υποσχέθηκε στο λαό του τα πάντα. Έλεγε φυσικά ψέματα. Όταν η δυσαρέσκεια του λαού άρχισε να εμφανίζεται, ο Νάσερ χρησιμοποίησε το φράγμα του Ασουάν, εξήγγειλε δηλαδή τη στόχευση ενός οράματος που υπήρχε στο μυαλό και στην καρδιά κάθε Αιγυπτίου. Όλοι είχαν σαν όνειρό τους το φράγμα που θα άλλαζε τη ζωή της χώρας μοιράζοντας άφθονο νερό του Νείλου σε ολόκληρη την Αίγυπτο.

Η μέθοδος αυτή βρίσκει μια θαυμάσια εφαρμογή και στον ταπεινό δήμο Φυλής. Την ώρα που οι δημότες στοιβάζονται στα γραφεία για μια αίτηση Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης ή περιμένουν στην ουρά για ένα κοτόπουλο από το Κοινωνικό Παντοπωλείο, η διοίκηση του δήμου διαλαλεί τα 32 εκατομμύρια ευρώ (ή τα 27 ή 25 για όσους διαθέτουν γερή μνήμη ή δε χάνουν το μέτρημα) και διοργανώνει συνεχώς μουσικές βραδιές και φιέστες, υπό το μανδύα των πολιτιστικών εκδηλώσεων. Χωρίς προφανή σκοπό αλλά με προφανή στόχο.

Τι και αν οι κάτοικοι του δήμου βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην ανέχεια, αφού σε κοινωνικό συσσίτιο, κοινωνικό μαγειρείο και ΚΕΔΗΦ έχει μπει λουκέτο προ καιρού. Οι αδύναμοι αυτού του τόπου μπορεί να μην έχουν να φάνε αλλά έχουν να διασκεδάσουν. «Αφού δεν έχετε ψωμί, φάτε παντεσπάνι» όπως λέει και ο μύθος με τη Μαρία Αντουανέτα.

Ουδείς, ασφαλώς, μπορεί να ισχυριστεί ότι δε χρειάζονται και τα θεάματα. Ότι μπορείς να αφήνεις τον τόπο σου στη μιζέρια. Ότι δεν πρέπει να κοιτάς την πολιτιστική και ψυχολογική ανάταση των κατοίκων σου ή ότι δεν πρέπει να προσφέρεις στη νεολαία σου αυτό που έχει ανάγκη και επιθυμεί.

Όμως όλα έχουν ένα όριο. Στην εποχή της κρίσης και του πανικού, της φτώχειας και της αδυναμίας, προέχει να νοιάζεσαι για αυτό που υπάρχει στο ψυγείο του οικονομικά αδύναμου και αν μπορεί να προσφέρει στα παιδιά του μια αξιοπρεπή διαβίωση. Όχι να καλλιεργείς ασύστολα θεάματα και ψεύτικες εικόνες.

Αλλά ευτυχώς το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Και, δυστυχώς για όσους νομίζουν ότι κατέχουν θέση επαΐοντα σε αυτόν τον τόπο, οι πολίτες είναι εξοπλισμένοι με μηχανήματα που παράγουν εικόνα και ήχο. Γεγονός που σημαίνει ότι μπορούν, ανα πάσα στιγμή, να ανοίξουν τη τηλεόραση ή το ραδιόφωνο και να διασκεδάσουν αρκούντως.  Απορρίπτοντας όσους νομίζουν πως μπορούν να τους διασκεδάζουν (ή να τους κοροϊδέψουν) προσφέροντας «άρτον και θεάματα».