Χωρίς εμβόλια, φροντίδα και με ελλιπή σίτιση τα σκυλιά-φύλακες στο εργοτάξιο δήμου Φυλής

Ζουν στο εργοτάξιο δήμου Φυλής και τρέφονται από τη συμπόνια των εργαζομένων, όταν και όποτε περισσεύουν κάποια αποφάγια, τα οποία όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι ικανά να χορτάσουν την πείνα τους. Χωρίς εμβόλια, χωρίς στείρωση, με ελλιπή σίτιση και μέσα στις συνθήκες ντροπής που επιφυλάσσει ο χώρος σε ανθρώπους και ζώα, σκυλιά και κουτάβια φυτοζωούν και αναγκάζονται να επιβιώνουν μόνο από την καλή διάθεση κάποιων υπαλλήλων – η οποία όμως δεν είναι αρκετή.

Με απούσα τη μέριμνα από τους πολιτικούς προϊσταμένους του δήμου, τα σκυλιά – φύλακες του εργοταξίου δεν έχουν, σύμφωνα με πληροφορίες, καμία φροντίδα στη σίτισή τους αλλά και καμία φαρμακευτική περίθαλψη. Εκτός των άλλων, συχνά πολίτες αφήνουν και νέες τετράποδες ψυχές, με τη δικαιολογία ότι στο εργοτάξιο θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν λίγα αποφάγια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν, όταν μέσα στο καλοκαίρι, κάποιος «ζωόφιλος» μετέφερε από τον αχανή χώρο της περιοχής του ΟΔΔΥ στο εργοτάξιο πέντε κουτάβια, τα οποία στην πορεία αρρώστησαν από τύφο, με κίνδυνο να αφανιστούν και τα υπόλοιπα σκυλιά-φύλακες του χώρου.

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, οι εργαζόμενοι του εργοταξίου ενήργησαν αμέσως ζητώντας τη συνδρομή του ΔΙΚΕΠΑΖ (στα πλαίσια της σύμβασης με το δήμο), οι οποίοι ωστόσο αρνήθηκαν την φροντίδα των 5 τετράποδων ψυχών, με τη δικαιολογία ότι κατά τον μήνα Αύγουστο δεν πραγματοποιούνται εμβολιασμοί αλλά μόνο διακομιδές τραυματισμένων ζώων.

Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό: δύο μόνο από τα πέντε κουτάβια κατάφεραν να επιβιώσουν χάρη στην προσωπική φροντίδα και τον κόπο κάποιων από τους υπαλλήλους, με υπαρκτό όμως τον κίνδυνο να πατηθούν από τα μεγάλα οχήματα του εργοταξίου. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, εργαζόμενοι τα τάιζαν με το μπιμπερό προκειμένου να τα κρατήσουν στη ζωή,

Πέρα από το γεγονός ότι θα πρέπει, επιτέλους, να επαναπροσδιοριστούν οι υποχρεώσεις της σύμβασης με το ΔΙΚΕΠΑΖ, προκειμένου να υπάρχει συχνότερη φροντίδα των ζώων, το σημαντικότερο είναι να αναλάβουν οι αρμόδιοι του δήμου τις δικές τους υποχρεώσεις. Δε χρειάζονται πολλά για να γίνουν καλύτερες οι συνθήκες διαβίωσής τους, να τρέφονται κανονικά και να εμβολιάζονται, ώστε να μην αρρωσταίνουν και πεθαίνουν αβοήθητα.

Χρειάζεται πολιτική βούληση και είναι το ελάχιστο που πρέπει να κάνει ένας δήμος (που διατείνεται ότι «λεφτά υπάρχουν») για όλες τις ψυχές που έχει στην ευθύνη του.