Δημήτρης Μπουραΐμης: Το “συγνώμη” από καρδιάς και η δεύτερη ευκαιρία που ζητά από τους συμπολίτες του

Πολεμήθηκε, λοιδορήθηκε, λεηλατήθηκε πολιτικά. Έφτασε να μην έχει άλλα παράσημα, παρά τα βέλη στα πλευρά του. Όχι μόνο άντεξε αλλά παρέμεινε όρθιος και αλώβητος. Στις δημοτικές εκλογές της 26^ης Μαΐου, ο Δημήτρης Μπουραΐμης διεκδικεί μια δεύτερη ευκαιρία για να ξαναπιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε όταν υποχρεώθηκε να συνενώσει τρεις Δήμους, να διαχειριστεί μια κρίση, να διατηρήσει την κοινωνική συνοχή, να θρέψει τους δημότες του και να θάψει στα σκουπίδια της χωματερής – μια για πάντα – την υποβάθμιση αυτού του τόπου.

Στη βαλίτσα του κομίζει πολλές πολιτικές αναμετρήσεις. Στην εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής, ο αγώνας του Δημήτρη Μπουραΐμη ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη. Το μήνυμά του «η ταυτότητά μας είναι η μνήμη μας» δεν είναι τυχαίο. Ούτε οι ομιλίες του. Χτυπά στο θυμικό των πολιτών, ακριβώς γιατί το έθρεψε με χιλιάδες τρόπους όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο που ήταν γνωστός στους πάντες ως ο δήμαρχος που βοηθά τον κόσμο. Τους αδύναμους, τους οικονομικά ασθενείς, εκείνους που τους είχαν κόψει το ρεύμα ή που δεν είχαν τα απαραίτητα στο σπίτι τους. Χωρίς να το διατυμπανίζει και χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, που ήταν γνωστός στους πάντες ως ο δήμαρχος που έδωσε ταυτότητα στην πόλη του. Την έκανε τουριστικό και θρησκευτικό προορισμό, την ομόρφυνε, την κανάκεψε, της έδωσε όνομα και υπόσταση. Χωρίς να το διατυμπανίζει και χωρίς να προσφέρει ανταλλάγματα.

Αυτό που δεν υπήρξε, όσο γνωστό θα έπρεπε, ήταν η απόφασή του να τελειώνει με τα σκουπίδια και τη χωματερή. Ειλημμένη, σταθερή, απαρέγκλιτη. Είπε «τέλος» και ήταν «τέλος». Είπε «ως εδώ» και ήταν «ως εδώ». Η απόφαση για τη δημιουργία εργοστασίων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και την οργή του. Αγνόησε το πολιτικό κόστος, βάρεσε γροθιά στο μαχαίρι, γύρισε την πλάτη σε όποια εξουσία πήγαινε ενάντια στα συμφέροντα της περιοχής του και εισέπραξε τις συνέπειες. Κλείνοντας τη στρόφιγγα των χρημάτων, γνώριζαν πως σε ένα δήμαρχο που μάζευε  χρέη από παντού – χωρίς ο ίδιος να έχει δημιουργήσει ούτε ένα ευρώ – θα προκαλούσαν πολιτική ασφυξία.

Λογάριασαν, ωστόσο, χωρίς τον ξενοδόχο. Και, εν προκειμένω, χωρίς το Μπουραΐμη. Η πολιτική αναπνοή του οποίου είχε ακόμα να διανύσει μεγάλη απόσταση. Και ας του φώναζαν ευθέως ότι θα τον τελειώσουν πολιτικά. Και ας υπαινίσσονταν “τρύπες” και λοβιτούρες. Και ας τον κορόιδευαν οι κάθε λογής γυμνοσάλιαγκες που αποφάσισαν ξαφνικά να γίνουν γραφιάδες της μιας οκάς. Και ας ήταν στο δημοτικό συμβούλιο μόνος εναντίον μιας ολόκληρης διοίκησης να κάνει αντιπολίτευση. Συνέχιζε ακάθεκτος και παρέμεινε μέχρι τέλους, πιστός σε αυτό που τον έταξαν οι πολίτες του Δήμου Φυλής. Δεν τα παράτησε ποτέ.

Όσοι τον γνωρίζουν, ασφαλώς και δεν εξεπλάγησαν. Λένε πως έχει αφιερώσει τη ζωή του στον τόπο του και δεν έχει έρθει η ώρα να κλείσει τα οράματά του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Όσοι τον γνωρίζουν, λένε επίσης πως πλέον είναι ένας άλλος Μπουραΐμης. Συνειδητοποιημένος για τα λάθη και τις αστοχίες του. Το παραδέχθηκε και ίδιος άλλωστε σε όλες τις ομιλίες του. Ζήτησε συγνώμη και μαζί μια δεύτερη ευκαιρία για όσα δεν πρόλαβε, για όσα δεν έκανε, για όσα δεν είπε, για όσα δεν έδειξε.

Παραμένει, ίσως, ο ίδιος Μπουραΐμης ως προς το πείσμα, τη θέληση, την αφοσίωση, την προσπάθεια. Για τον τόπο που αγαπά και δε διανοήθηκε, ούτε προφανώς θα διανοηθεί, να αφήσει πίσω.