Όταν η κριτική “κοστίζει”; Νέο μέτωπο στο Δημοτικό Συμβούλιο Ιλίου για τις συνδρομές σε ΜΜΕ

Στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης στο Ίλιον βρέθηκαν το τελευταίο διάστημα οι αναφορές του επικεφαλής της αντιπολίτευσης Νίκου Ζενέτου στο Δημοτικό Συμβούλιο Ιλίου, σχετικά με τη σχέση της Δημοτικής Αρχής με τα μέσα ενημέρωσης.

Ο πρώην δήμαρχος άφησε σαφείς υπαινιγμούς ότι, κάθε φορά που καταγράφονται επικριτικά δημοσιεύματα εις βάρος της Δημάρχου Ανδριάνα Αλεβίζου και της Διοίκησης του Δήμου, ακολουθούν οικονομικές συνδρομές προς τα μέσα ενημέρωσης που τα δημοσίευσαν. Χωρίς να διατυπώσει ευθείες κατηγορίες, έθεσε ένα ερώτημα που δύσκολα περνά απαρατήρητο: πρόκειται για σύμπτωση ή για έναν τρόπο «απαντήσεων» απέναντι στην αρνητική δημοσιότητα;

Οι αναφορές αυτές άνοιξαν έναν κύκλο ερωτημάτων για το πώς αντιλαμβάνεται η δημοτική αρχή Ιλίου τον ρόλο της κριτικής και αν αυτή αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της δημοκρατικής λειτουργίας ή ως πρόβλημα που χρήζει διαχείρισης μέσω οικονομικών σχέσεων.

Ξεκαθαρίζοντας εξαρχής τη θέση του ότι είναι απόλυτα σύμφωνος με τις συνδρομές προς τα μέσα ενημέρωσης, διότι επιβάλλεται να ενημερώνονται όλοι και κυρίως οι πολίτες για τις δραστηριότητες του Δήμου, ο κ. Ζενέτος επισήμανε ωστόσο πως, αν κοιτάξει κάποιος καλύτερα τις συνδρομές που δίνει η νυν Διοίκηση, θα διαπιστώσει ότι σε πολύ κοντινό χρονικό διάστημα πριν από την ανάθεση, τα συγκεκριμένα μέσα έχουν αναρτήσει επικριτικά δημοσιεύματα εναντίον της Δημάρχου.

Ακούστε παρακάτω:

Από την πλευρά της, πάντως και αντί να διαψεύσει κατηγορηματικά οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στην κριτική και τις οικονομικές συνδρομές, η κ. Αλεβίζου επέλεξε να στραφεί προσωπικά κατά του κ. Ζενέτου, υποστηρίζοντας ότι στη δική του θητεία είχαν διατεθεί περισσότερα χρήματα για συνδρομές σε μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα, υποστήριξε – με ένα… παράδοξο επιχείρημα – ότι επειδή πρόκειται για συνδρομές που είναι ετήσιες (όπως άλλωστε συνέβαινε πάντα), δεν μπορεί να συνδέονται με τα δημοσιεύματα εναντίον της, τα οποία μπορεί να είναι σε όλη τη διάρκεια του έτους.

Ακούστε παρακάτω:

Σε κάθε περίπτωση, τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι σαφή: όταν τίθεται θέμα αρχής και πολιτικής πρακτικής στο παρόν, αρκεί μια σύγκριση με το παρελθόν για να δοθούν απαντήσεις; Και κυρίως, αν δεν υπάρχει απολύτως καμία σύνδεση ανάμεσα στην αρνητική δημοσιότητα και τις οικονομικές κινήσεις, γιατί δεν διαψεύστηκε καθαρά και χωρίς περιστροφές;