Πως Χρήστος Παππούς και Ρένα Δούρου «χρυσώνουν» το χάπι στους κατοίκους του δήμου Φυλής

Με τον εύηχο τίτλο “Παρεμβάσεις Αστικής Ανάπλασης στο Δήμο Φυλής” και με κοινό στόχο να “χρυσώσουν” το χάπι στους κατοίκους του δήμου Χρήστος Παππούς και Ρένα Δούρου (ή Ρένα Δούρου και Χρήστος Παππούς) βρήκαν άλλο ένα κοινό βήμα στην παράλληλη άσκηση της εξουσίας τους. Η σχέση μεταξύ των δυο – που ξεκίνησε με τους πιο κακούς οιωνούς – τείνει να εξελιχθεί σε σχέση αμοιβαίας κατανόησης και συμπαράστασης, με έπαθλο την πολυπόθητη παραμονή στην καρέκλα τους.

Ήταν περίπου τρία χρόνια πριν, όταν οι δυο (φρεσκο) εκλεγμένοι του Α΄και Β΄βαθμού τοπικής Αυτοδιοίκησης είχαν την πρώτη τους επαφή – ψίθυροι έλεγαν πως αυτή η επαφή δεν ήταν ότι καλύτερο. Η δυσφορία της Ρένας Δούρου, κάθε φορά που αναφερόταν το όνομα του νέου δημάρχου Φυλής, ήταν εμφανής και δε γινόταν κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια να κρυφτεί. Αντίστοιχα συναισθήματα βίωνε και ο Χρήστος Παππούς, με αποκορύφωμα την πρώτη συνεδρίαση του Δ.Σ του ΕΔΣΝΑ (συζητείτο, μεταξύ άλλων, η μείωση των αντισταθμιστικών), όπου ο δήμαρχος Φυλής εμφανίστηκε με τα 2/3 της δημοτικής του ομάδας, “ξύνοντας” τα νύχια του για καυγά.

Όσοι γνωρίζουν την περιφερειάρχη Αττικής, λένε πως εκείνη την ημέρα υπέστη το πρώτο «σοκ» από τη συμπεριφορά του Χρήστου αλλά και την πρώτη… μετάλλαξη. Η ευχαρίστηση με την οποία ο δήμαρχος Φυλής αποδέχθηκε τη μείωση του 10% (αφού οι διαρροές τις προηγούμενες ημέρες έκαναν λόγο για 20 και 30%) αλλά και η άγνοιά του για το γεγονός ότι πλέον τα έσοδα του ΕΔΣΝΑ θα ήταν περισσότερα (ενώ ο δήμος θα έπαιρνε λιγότερα) ήταν η αρχή για να αλλάξει άρδην στάση απέναντί του. Αντιλαμβανόμενη ότι απέναντί της είχε έναν άνθρωπο περισσότερο του «φαίνεστε» και λιγότερο του «είστε», αποφάσισε να το αξιοποιήσει δεόντως – το κέρδος ασφαλώς για την ίδια θα ήταν μια ανέφελη θητεία.

Η απουσία του Χρήστου Παππού από τις συνεδριάσεις του ΕΔΣΝΑ και το «ναι σε όλα» που έλεγε σε κάθε απόφαση της (ακόμα και όταν στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου Φυλής υποστήριζε τα εντελώς αντίθετα) ήταν για κάποιους απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Για τις κακές γλώσσες ήταν, όμως, το έναυσμα προκειμένου να στηριχθεί η σχέση τους σε έναν κεντρικό βραχίονα: “εγώ θα προσποιούμαι ότι σου δίνω και εσύ θα προσποιείσαι ότι παίρνεις. Και οι δυο μαζί θα προσποιούμαστε ότι αναβαθμίζουμε την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Φυλής…”

Και το όνομα αυτών… «αναπλάσεις»

Τελευταία (αλλά σίγουρα όχι ύστατη) πράξη σε αυτή την ανομολόγητη συμφωνία ήταν η ένταξη στο Τεχνικό πρόγραμμα της περιφέρειας του έργου “Παρεμβάσεις Αστικής Ανάπλασης στο Δήμο  Φυλής”, έργο που ανακοινώθηκε με δελτίο Τύπου του δήμου, την ώρα ακριβώς που η έντονη δυσοσμία από τη χωματερή στη Φυλή έμπαινε από τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών της περιοχής. Με προϋπολογισμό 2,3 εκατ. ευρώ και στόχο να καλλωπίσει πεζοδρόμια και κοινόχρηστους χώρους, κατά βάση στο κέντρο των Άνω Λιοσίων και κάποιους στο Ζεφύρι, είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει στην παρούσα θητεία αλλά και να προχωρήσει, είναι προφανές ότι δεν αποτελεί προτεραιότητα – τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.

Στην πραγματικότητα, μετά την περίφημη “ανάπλαση της λεωφόρου Φυλής”, η βελτίωση της οποίας θα βοηθήσει (όταν γίνει) πιθανότατα τους τσιγγάνους εμπόρους να απλώνουν καλύτερα τα χάλια στα πεζοδρόμια, άλλο ένα έργο με όμορφο τίτλο και άγνωστο αποτέλεσμα έρχεται να “κοιμίσει” τη συνείδηση των κατοίκων του δήμου. Και στο “νανούρισμα” αυτό συνηγορούν – ο καθένας για το δικό του λόγο αλλά και οι δυο μαζί με ένα στόχο – περιφερειάρχης Αττικής και δήμαρχος Φυλής: η «σιδηρά» κυρία της περιφέρειας δίνει “τυράκια” στους κατοίκους της περιοχής, μήπως ξεχάσουν τη χωματερή και τα παχιά λόγια της διαχείρισης απορριμμάτων – που βρίσκεται σε πολύ χειρότερο στάδιο από την εποχή Σγουρού – ο δε δήμαρχος μήπως ξεχάσουν ότι άλλα λέει (και κυρίως άλλα κάνει) στον ΕΔΣΝΑ και την περιφέρεια Αττικής και άλλα λέει όταν μιλά στο δημοτικό συμβούλιο και τους κατοίκους του δήμου.

Στην πραγματικότητα, στην περιοχή που ανθεί η «φαιδρά πορτοκαλέα», ένα έργο με τίτλο “παρεμβάσεις Αστικής Ανάπλασης στο δήμο Φυλής” στο κέντρο της πόλης, δε θα είχε τίποτε να πει στους κατοίκους που δοκιμάζονται καθημερινά από την παραβατικότητα, την ανομία, τη φτώχεια, την αδυναμία, τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αν κάτι όφειλαν να κάνουν οι κ.κ. Δούρου και Παππούς ήταν, καταρχήν, να μην κοροϊδεύουν τον κόσμο, υποσχόμενοι ανούσια έργα. Οι γειτονιές του δήμου έχουν ανάγκη από ουσιαστικά έργα αναβάθμισης και όχι από καθρεφτάκια για ιθαγενείς.

Αν κάτι όφειλαν να κάνουν, είναι έργα που θα έβαζαν το μαχαίρι στο «κόκκαλο», εξανθρωπίζοντας συνοικίες των Άνω Λιοσίων και του Ζεφυρίου, όπου βασιλεύει ο νόμος της ζούγκλας και όπου καμία συμβουλή από τουριστικούς πράκτορες της Μυκόνου (με ανάθεση 24.000 ευρώ στο συρτάρι τους) δεν θα έχει ποτέ οποιοδήποτε αντίκρισμα.

Αν κάτι όφειλαν να κάνουν, είναι να ενισχύσουν την κοινωνική πολιτική του δήμου και να μην αναγκάζουν τους αδύναμους αυτού του τόπου να επαιτούν έξω από τα γραφεία των αντιδημάρχων για ένα δίμηνο ή για να μην τους κόψουν το ρεύμα.

Αν κάτι όφειλαν να κάνουν, είναι να μη θεωρούν ότι οι πολίτες «πιπιλούν» το δάχτυλο και βολεύονται με υποσχέσεις, μεγάλα λόγια και «παρεμβάσεις Αστικής Ανάπλασης» – έννοιες που δεν τους αγγίζουν κάθε φορά που εισπνέουν το θάνατο από τη χωματερή και που δεν ξέρουν πότε επιτέλους θα σταματήσουν να τον εισπνέουν.

Αν κάτι οφείλουν να κάνουν, είναι να δώσουν απλώς και μόνο αυτό που υποσχέθηκαν: το τέλος του εφιάλτη της χωματερής και την αρχή μιας νέας ποιότητας στη ζωή τους, μακριά και πέρα από ψευδεπίγραφες «αναπλάσεις».

Αν, πάλι, κάτι οφείλουν να κάνουν – αν δε μπορούν να κάνουν τα παραπάνω – είναι να παραδεχθούν την αποτυχία τους…