“Το εμπόριο ελπίδας της διοίκησης Παππού”. Ένα άρθρο για τους εργαζόμενους του Ξένιου που αξίζει να διαβαστεί

Στη διάρκεια της ζωής του ο καθένας μας συναντάει διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Καλούς, κακούς, τίμιους, ανέντιμους, έξυπνους, χαζούς, ψεύτες ή ειλικρινείς. Δύσκολα όμως θα συναντήσει με συγκεντρωμένα τα καλά προτερήματα ή τα άσχημα σε έναν άνθρωπο.

Του Κώστα Σωτηρόπουλου

Έτσι από αυτή την άποψη, οι εργαζόμενοι του ΞΕΝΙΟΥ έχουν το μοναδικό προνόμιο να γνωρίζουν από πρώτο χέρι ανθρώπους – με πρώτο το δήμαρχο Φυλής Χρήστο Παππού – που συγκεντρώνουν αρκετά από τα αρνητικά χαρακτηριστικά που μπορεί να βρει κανείς σε πολιτικούς άνδρες. Από κοντά ασφαλώς, και το alter-ego του, ο γ.γ του δήμου Αργύρης Αργυρόπουλος.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη σειρά.

Η κακοδιαχείριση του ΞΕΝΙΟΥ, κατά την πρώτη θητεία των Παππού – Καμπόλη, όπως αυτή έχει αποτυπωθεί στα πορίσματα των Ορκωτών Λογιστών Δημόσιας Διοίκησης, (αλήθεια μήπως θα έπρεπε να ξανασταλούν στους αρμόδιους), έβαλε τις βάσεις για τη διάλυση του σταθμού και το πέταμα στον δρόμο των εργαζομένων και των οικογενειών τους. Η διοίκηση Μπουραΐμη, παρά τις καλές προθέσεις, έκανε κι αυτή λάθη στην προσπάθεια της να ισορροπήσει μεταξύ διαφόρων προτάσεων και λύσεων, χωρίς τελικά να υπάρξει αποτέλεσμα. Επιπλέον, οι εργαζόμενοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μια δικαστική διαμάχη που κρατάει μέχρι σήμερα, προσπαθώντας απέναντι σε έναν εμπαθή (;) εκκαθαριστή, να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες αλλά εργαζόμενοι.

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, το δίδυμο Παππού- Καμπόλη βρήκε έδαφος για ψηφοθηρία, τάζοντας δικαίωση σε μια αδικία που οι ίδιοι ξεκίνησαν και αποκατάσταση σε μια ακαταστασία που οι ίδιοι δημιούργησαν. Σε ένα ρεσιτάλ, μάλιστα, πολιτικής ανειλικρίνειας, ο Καμπόλης εμφανίστηκε σαν μάρτυρας υπεράσπισης των εργαζομένων ενώ, τρία χρόνια μετά, δεν ψήφιζε στο Δημοτικό Συμβούλιο τη μεταφορά τους στον δήμο.

Έπρεπε δε,να τα “σπάσει” με τον Παππού, για να εκμυστηρευθεί σε κάποιους ότι οι εργαζόμενοι του Ξένιου δεν θα περάσουν ποτέ στο δήμο και ότι Παππούς και Αργυρόπουλος τους κοροϊδεύουν ασύστολα. Και, ω του θαύματος, ο Καμπόλης δικαιώθηκε.

Από την άλλη πλευρά, ο Χρήστος Παππούς, σε όποιον τον ρωτούσε, χαμογελούσε κι έδινε υποσχέσεις με νόημα. Στους ίδιους τους εργαζόμενους, ότι το θέμα θα λυθεί. Κρατούσε δε για τον εαυτό του, το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου. Τη μια έφταιγε ο εκκαθαριστής την άλλη η νομική υπηρεσία, την παράλλη το οικονομικό διευθυντήριο και μετά η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου. Έτσι καλυπτόταν ο ίδιος και κέρδιζε χρόνο.

Ήλθε όμως η υπόθεση του άρθρου 152, την οποία κέρδισαν οι εργαζόμενοι. Η προσφυγή στο ΣτΕ, την οποία κέρδισαν οι εργαζόμενοι. Η υποχρέωση της Αποκεντρωμένης να βγάλει ΦΕΚ. Δικαιώνονται παντού αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται εκτός εργασίας.

Ποτέ άλλοτε δήμος δεν κυνήγησε τόσο πολύ, τόσο λυσσαλέα και με τόσο άθλιο τρόπο εργαζόμενους.

Δεν προσφεύγει για τους εργολάβους των 4,5 εκατομμυρίων ευρώ (που με χαρτιά η αντιπολίτευση φωνάζει ότι έχουν πάρει τα χρήματα και υπάρχει ο κίνδυνος να τα ξαναπάρουν) και κυνηγά 45 εργαζόμενους με 22, 23, 25 χρόνια εργασίας ο καθένας. Εργαζόμενους που τους βρήκε ο Χρήστος Παππούς, από την πρώτη κιόλας υποψηφιότητά τους, όταν ζητούσε την ψήφο τους. Δε συζητούμε καν για τη δεύτερη. Εκείνη ήταν η αποθέωση του θεάτρου.

Θέατρο που έχει ακόμα μια, προς το παρόν, πράξη. Την πιο αστεία, την πιο θλιβερή. Ο δήμος, λένε τώρα, δεν έχει χρήματα για τη μισθοδοσία των εργαζομένων του Ξένιου και θα περιμένουν την έκβαση της κυρίας συζήτησης στο ΣτΕ, στις 22 Νοεμβρίου.

Ο δήμος των 40, των 30, των 20 και προσφάτως των 10 εκατομμυρίων ευρώ (έπεσαν λίγο τα νούμερα) του “λεφτά έχουμε”, του “πάρτε κόσμε”, του “γλεντήστε και άλλο”, του “άρτου και θεαμάτων”, των “μεγάλων έργων”, δεν έχει μερικές χιλιάδες ευρώ για να καλύψει τη μισθοδοσία εργαζομένων.

Υπάρχει όμως κάτι το οποίο ξεπερνάει όλα τα παραπάνω. Υπάρχει κάτι που ξεπερνά την πολιτική αυθάδεια, την κοροϊδία, το ψέμα.

Είναι το εμπόριο ελπίδας στο οποίο επιδόθηκαν ο Παππούς, ο Αργυρόπουλος και όλοι οι συν αυτώ, υποσχόμενοι κάτι που όχι απλά δεν πίστευαν, αλλά το υπονόμευαν με κάθε τρόπο και με κάθε ευκαιρία.

ΝΤΡΟΠΗ τους!