Τι φοβάται ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ιλίου;

Αν κάποιος παρακολουθήσει τις συνεδριάσεις σε Δημοτικά Συμβούλια Δήμων της Δυτικής Αττικής (Αγίους Αναργύρους-Καματερό, Φυλής, Πετρούπολης), θα διαπιστώσει ότι ακολουθείται κανονικά η διαδικασία των προ ημερησίας διάταξης ερωτήσεων από την αντιπολίτευση. Διότι, στην ουσία, πρόκειται για την ασφαλιστική δικλείδα ότι η τελευταία δεν αρκείται στον άχαρο ρόλο του παριστάμενου σε μια διαδικασία που έχει κόψει και ράψει στα μέτρα της η Διοίκηση, ούτε αποτελεί την «ουρά» της – κάτι που, άλλωστε, ούτε ο νομοθέτης προβλέπει. Και, ασφαλώς, είναι η ασφαλιστική δικλείδα ότι έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία.

Το μοναδικό Δημοτικό Συμβούλιο στους Δήμους που προαναφέρθηκαν (και ενδεχομένως και σε άλλους), στο οποίο δεν επιτρέπονται προ ημερησίας ερωτήσεις είναι εκείνο του Ιλίου, με απόφαση του Προέδρου Δημήτρη Κουκουβίνου. Ο οποίος, επικαλούμενος τον Πρότυπο Κανονισμό του υπουργείου Εσωτερικών, δεν επιτρέπει να γίνονται ερωτήσεις από την αντιπολίτευση για θέματα που δεν βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης (σημειωτέον, την ημερήσια διάταξη καθορίζει η Διοίκηση) και συνεπώς αρνείται τον έλεγχο για δράσεις, αποφάσεις και πράξεις της Δημοτικής Αρχής. Και μπορεί ο ίδιος να δηλώνει ότι έτσι επιτελεί το θεσμικό του ρόλο και προστατεύει το Σώμα (καθώς, όπως έχει πει, «η εμπειρία μου δε συγκρίνεται»), αλλά κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να συμπεράνει ότι έτσι προστατεύει (κυρίως) τη Δημοτική Αρχή.

Πέρα από τις έντονες διαμαρτυρίες της παράταξης «Δημοκρατική Συνεργασία – Νίκος Ζενέτος» και του επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Ιλίου Νίκου Σταματόπουλου, ότι την αντικατάσταση του Κανονισμού πρέπει να την αποφασίσει το Δ.Σ. και όχι μόνο ο πρόεδρος, ότι με αυτή τη διαδικασία δε γίνεται διάλογος, ούτε συζήτηση και ότι το Συμβούλιο δε λειτουργεί δημοκρατικά, είναι πραγματικά απορίας άξιον, γιατί ένας Πρόεδρος με μακρά θητεία και δημοκρατικές καταβολές, στέκεται, με τόση ακαμψία, στους Τύπους. 

Γιατί, επικαλείται συνεχώς αυτούς τους Τύπους και δε δέχεται ούτε μια απλή τοποθέτηση από την αντιπολίτευση;

Γιατί, επικαλείται συνεχώς έναν Πρότυπο Κανονισμό, ο οποίος αποτελεί οδηγό για ένα Δήμο και όχι θέσφατο, και δεν προκρίνει μια πιο ευέλικτη διαδικασία;

Γιατί, ενώ δηλώνει «ανοιχτός» σε προτάσεις, δεν παίρνει εκείνος την (απλή) πρωτοβουλία να καλέσει τις παρατάξεις να συμφωνήσουν σε έναν κοινό Κανονισμό, με συγκεκριμένους κανόνες και οριοθετημένο πλαίσιο, αλλά διάνοικτο στην κριτική;

Γιατί οχυρώνεται πίσω από μια στείρα και αντιδημοκρατική, στο βάθος, διαδικασία;

Τι φοβάται αλήθεια; (όπως τον ρώτησε και ο Νίκος Ζενέτος). 

Μ.Π.