Τιμής ένεκεν στο Γιώργο Μπαλταδώρο. Άρθρο του Γιώργου Δαμάσκου

Ήρωας! Τι λέξη! Διάβασα πολλά περίεργα τις τελευταίες ημέρες. Ήταν ο πιλότος ήρωας; Τι να απαντήσω; Δεν ήμουν εκεί, δεν ξέρω τί συνέβη. Φαντάζομαι διάφορα.

Αυτό που μου έρχεται λογικότερο στο μυαλό, μέσα στην άγνοια μου, είναι ότι το παλικάρι προσπαθούσε να σώσει το mirage. Προσπάθησε να το σώσει διακινδυνεύοντας τη ζωή του, την οποία τελικά δεν κατάφερε να σώσει. Στο άνθος της ηλικίας του, στα τριάντα τέσσερα του χρόνια. Με θάρρος και ηρωισμό.  Άλλωστε και το γεγονός ότι σηκώνει κάποιος ένα mirage κάθε μέρα για να σταματήσει κακόβουλες προθέσεις, είναι από μόνο του ηρωικό.

Προσπαθώ να σκεφτώ στην φαντασία μου πως θα ήταν η τελευταία του μέρα, πριν από αυτή την μοιραία πτήση. Τι να σκεφτόταν άραγε εκείνο το πρωινό ο Γιώργος; Την οικογένεια του; Την πατρίδα του; Την μεγάλη του αγάπη, τους αιθέρες; Ποιος να ξέρει;

Να παρατήρησε άραγε εκείνο το πρωινό, αυτό το μοναχικό γεράκι που πετούσε στον ουρανό λεύτερο και ανέμελο, χωρίς τα σκοπευτικά του εχθρού να του σημαδεύουν την πλάτη στην κάθε του στροφή; Να ονειρευόταν άραγε μια πτήση συνηθισμένη, σαν και αυτές που καθημερινά βίωνε; Μάλλον δεν σκεφτόταν τίποτα από αυτά.

Βιαζόταν να βρεθεί στο αεροσκάφος του. Να τρέξει γρήγορα να διώξει τον Τούρκο, γιατί ένοιωθε στο έπακρο την μέγιστη τιμή που του ανέθεσε η πατρίδα του και το ξεχωριστό του ταπεραμέντο, να υπερασπίζεται την Ελλάδα και τους Έλληνες, στις εσχατιές των συνόρων.  Εκεί που μόνο λίγοι και ξεχωριστοί, μπορούν να το κάνουν. Εκεί που δεν τον έβλεπε κανείς και που ο μόνος του σύντροφος, ήταν τα ιδανικά που υπερασπιζόταν και κάποιος άλλος όμοιος του αετός, λίγο παραδίπλα.

Ο Γιώργος ήταν ένα πρότυπο, ένα υπόδειγμα Έλληνα. Οικογενειάρχης, πειθαρχημένος στρατιώτης, ισορροπημένος ψυχικά και σωματικά. Προσπαθώ να φανταστώ και τις τελευταίες του στιγμές. Τον φαντάζομαι εκεί ψηλά στους αιθέρες, πάνω απ΄ το γαλάζιο χαλί του Αιγαίου, να παλεύει μέσα στο cockpit. Φαντάζομαι την ένταση του, τις ενδείξεις του καντράν να αναβοσβήνουν ακατάπαυστα, τους προειδοποιητικούς ήχους των οργάνων να σφυρίζουν σαν δαιμονισμένοι, τους κραδασμούς να τραντάζουν το mirage συθέμελα, τις μορφές της οικογένειας και των ανθρώπων του να περνούν μπροστά από τα μάτια του στις τελευταίες στιγμές…

Και μετά το τέλος! Ο Γιώργος χάθηκε μέσα στα σύννεφα. Χάθηκε κάπου ανάμεσα στον ουρανό που τόσο αγάπησε και την θάλασσα. Τον έπιασε τρυφερά στην αγκαλιά της μιά νύμφη του ουρανού εκεί που έπεφτε. Του έβγαλε την κάσκα απ΄ το ιδρωμένο κεφάλι και απέθεσε το κορμί του μαλακά, επάνω στην υγρή απεραντοσύνη της μητέρας θάλασσας. Τον άφησε εκεί με γαλήνιο το πρόσωπο του και έδιωξε από πάνω του όλα τα σύννεφα, για να μπορεί να αντικρίζει κατάματα τον ήλιο. Έτσι που μόνο οι ήρωες μπορούν να τον κοιτάξουν.

Γιατί ήρωες, είναι αυτοί που γεννήθηκαν από τον έρωτα… και μόνο αυτοί ξέρουν πως να πεθαίνουν με τον έρωτα αντάμα. Τον έρωτα της ελευθερίας!

Καλό ταξίδι αετέ…

Γιώργος Δαμάσκος

Πολιτευτής Περιφέρειας Αττικής