Γιατί επιτήδειοι επιλέγουν τα Άνω Λιόσια για να ρίχνουν παράνομα ογκώδη αντικείμενα – Είναι στόχος ή συγκεκριμένο μοτίβο;

Προβληματισμό, πέρα από την ικανοποίηση για το γεγονός ότι λειτουργεί πλέον καλύτερα αυτού του είδους η αστυνόμευση προκαλεί η τρίτη, κατά σειρά, σύλληψη μέσα σε 20 μόλις μέρες από την Ομάδα Αποτροπής και Απόρριψης Αποβλήτων της ΓΑΔΑ, ατόμων που επιχειρούσαν να ρίξουν λάστιχα, ανταλλακτικά αυτοκινήτων και σκουπίδια στα Άνω Λιόσια και στο Πάρκο Πόλης.

Και προκαλεί προβληματισμό για τους λόγους που οι επιτήδειοι επιλέγουν μια περιοχή, προκειμένου να τη μετατρέψουν σε αποθήκη σκουπιδιών παντός είδους. Η σκέψη ότι για όλα φταίει η μεγαλύτερη, επίσημη χωματερή, είναι μάλλον εύκολη – αλλά λανθασμένη. Στόχος των επιτήδειων έγιναν πολύ πρόσφατα επίσης ο Βοτανικός, η Σαλαμίνα και το Αιγάλεω – περιοχές που δε διαθέτουν χωματερές.

Προφανώς, υπάρχουν άλλοι λόγοι που μια περιοχή γίνεται διαρκώς στόχος από δράστες οι οποίοι δε θέλουν να πληρώσουν τα νόμιμα έξοδα ή ακόμα χειρότερα επιδιώκουν να πληρωθούν. Διότι λίγο – πολύ, όλοι όσοι έχουμε βγάλει έξω από το σπίτι μας βαριά αντικείμενα, έχουμε δει φορτηγάκια να σταματούν και οι οδηγοί τους να ρωτούν αν θέλουμε να μας “ξεφορτώσουν” έναντι μικρού τιμήματος. Και όλοι μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτά “ξεφορτώνονται” σε ανοιχτά οικόπεδα, λίγα στενά πιο πέρα από το σπίτι μας.

Σύμφωνα με το αρμόδιο τμήμα της αστυνομίας, οι βασικοί λόγοι που μια περιοχή γίνεται διαρκώς στόχος είναι συνήθως γιατί:

1. Το σημείο είναι εύκολα προσβάσιμο με όχημα αλλά όχι αρκετά επιτηρούμενο. Τέτοιοι χώροι είναι συνήθως ανοιχτοί, προσβάσιμοι από δρόμο και χρησιμοποιούνται συχνά νύχτα ή σε ώρες χαμηλής ορατότητας. Αν ένας χώρος χωρά φορτηγάκι ή αγροτικό, έχει γρήγορη είσοδο-έξοδο και δεν έχει σταθερή επιτήρηση, γίνεται “βολικός” για επαγγελματίες που πετάνε σκουπίδια επί πληρωμή. 
2. Η υποβάθμιση γεννά κι άλλη υποβάθμιση. Το πιο σημαντικό ίσως: όταν ένας χώρος έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για απόρριψη, στέλνει το μήνυμα ότι “εδώ πετάνε όλοι”. Αν λοιπόν ένας παράνομος σκουπιδότοπος δεν αντιμετωπιστεί, ενθαρρύνει και άλλους να απορρίπτουν στο ίδιο σημείο, διαιωνίζοντας τον κύκλο. 
3. Ορισμένα χωρικά χαρακτηριστικά ευνοούν το φαινόμενο. Πρόσφατη μελέτη εντόπισε ως βασικούς παράγοντες τη χαμηλή επιτήρηση, την κακή ορατότητα, τη φυσική υποβάθμιση, την εύκολη πρόσβαση και την απομόνωση. Με άλλα λόγια, χώροι στην άκρη του αστικού ιστού, ανοιχτά οικόπεδα, βιομηχανικές παρυφές, “τυφλά” σημεία και μέρη που δεν έχουν συνεχή ανθρώπινη παρουσία γίνονται συχνά στόχοι. 
4. Δρα συχνά ένα ημι-επαγγελματικό δίκτυο. Οι επίσημες πηγές δεν περιγράφουν μόνο “τυχαίους πολίτες”, αλλά και εργολάβους, μεταφορείς, συνεργεία ή μη αδειοδοτημένους διαχειριστές που ξεφορτώνονται υλικά παράνομα για να κρατήσουν χαμηλά το κόστος. Άρα πολλές φορές δεν μιλάμε για αυθόρμητη ρίψη, αλλά για αγορά παράνομης αποκομιδής: κάποιος πληρώνει, κάποιος άλλος πετάει όπου τον βολεύει. 

Χαρακτηριστικές είναι οι πολύ πρόσφατες περιπτώσεις συλλήψεις:

• Βοτανικός: στις 27 Μαρτίου 2026 αναφέρθηκαν πέντε συλλήψεις, έπειτα από παρακολούθηση ανοιχτών χώρων όπου το fly-tipping ήταν, σύμφωνα με την αστυνομία, εκτεταμένο. Οι δράστες πετούσαν μπάζα, έπιπλα, οικιακές συσκευές και μη ανακυκλώσιμα υλικά. 
• Σαλαμίνα: επίσης στις 27 Μαρτίου 2026 έγιναν τέσσερις συλλήψεις για απόρριψη αδρανών υλικών και μπαζών σε μη αδειοδοτημένο σημείο, με κατάσχεση του φορτηγού. 
• Αιγάλεω: ο Δήμος ανακοίνωσε στις 2 Απριλίου 2026 ότι στις 19 Μαρτίου έγιναν δύο συλλήψεις στην οδό Πιερίας, όταν άτομα εντοπίστηκαν να απορρίπτουν παράνομα γυψοσανίδες και έπιπλα σε χώρο ευθύνης του Δήμου. 

Συνεπώς, το μοτίβο που προκύπτει δεν είναι “ένα κακό σημείο”, αλλά κάτι πιο συγκεκριμένο: περιοχές με ανοιχτούς/παραμελημένους χώρους, εύκολη πρόσβαση για οχήματα και σχετικά χαμηλή φυσική επιτήρηση γίνονται κόμβοι για φθηνή παράνομη διάθεση ογκωδών και οικοδομικών αποβλήτων. Τα Άνω Λιόσια, ο Βοτανικός, η Σαλαμίνα και το Αιγάλεω δείχνουν ότι το πρόβλημα είναι διάχυτο στην Αττική και όχι μεμονωμένο.