Ελάτε να μιλήσουμε για παραβατικότητα…Του Αλέξανδρου Ανδριώτη*

Και  εντελώς ξαφνικά, ανακαλύψαμε την Αμερική  – στο όνομα της εγκληματικότητας αυτή τη φορά – χωρίς αυτό να σημαίνει, φυσικά, πως το πρόβλημα δεν είναι υπαρκτό.

Υπήρχε, υπάρχει και  θα υπάρχει. Δε δημιουργήθηκε τώρα, ενδεχομένως  να έχουμε περισσότερα περιστατικά  λόγω κρίσης και φτώχειας , όμως για να μεγαλώσει κάτι πρέπει πρώτα να υφίσταται.  Είναι αλήθεια όμως ότι  η αυτή η γενική προσέγγιση δε μπορεί να καλύψει την έκταση αυτού που αποκαλούμε εγκληματικότητα, έτσι όπως ξεδιπλώνεται κυρίως στη Δυτική Αττική.

Γιατί εδώ, στις περιοχές που έχουμε μεγαλώσει και ζούμε με τις οικογένειές μας, ο όρος εγκληματικότητα  προκαλεί γέλιο στους εγκληματίες ενώ οι προσπάθειες  για την αντιμετώπισή τους, παραμένουν προσπάθειες άνευ αποτελέσματος. Και για να γίνουμε πιο σαφείς, δεν εννοούμε την εγκληματικότητα  που χαρακτηρίζεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες ως «βαριά»,  αλλά την καθημερινή και συνεχή παραβατικότητα  που απειλεί την καθημερινότητα του καθενός , που χλευάζει με τη γλώσσα έξω τη συντεταγμένη πολιτεία.  Χλευασμός που είναι χαστούκι στη χρόνια αδιαφορία των υπευθύνων τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και σε κεντρικό επίπεδο.

Ας δούμε τη πιο συνήθη παραβατικότητα των περιοχών της Δυτικής Αττικής, που προέρχεται από την κοινωνική κάστα των Ρομά.

Σε τοπικό επίπεδο, οι ιστορίες είναι άπειρες για το πως χρησιμοποιούνται προεκλογικά από  υποψήφιους που φροντίζουν  να ανανεώνουν κάθε προεκλογική περίοδο τις επαφές τους. Και σε κεντρικό επίπεδο, η πολιτεία εθελοτυφλεί ενώ η αστυνομία, αντί να σπάει, διαιωνίζει τα ιδιότυπα γκέτο που έχουν δημιουργήσει.

Γιατί, όμως, είναι τόσο αυξημένη η παραβατικότητα από τους Ρομά; Είναι εξ΄ ορισμού εγκληματίες; Είναι στο DNA τους, μήπως; Είναι κληρονομικό «χάρισμα»;Ασφαλώς και όχι.

Η παραβατικότητα συνήθως προέρχεται από οικογένειες ή κοινότητες που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Την περιθωριοποίηση τους, τη στέρηση των ευκαιριών, των δυνατοτήτων και των ευκαιριών να συμμετέχουν στην εργασία, στην κοινωνία, στον παραγωγικό ιστό. Η παραβατική συμπεριφορά είναι απόρροια του κοινωνικού αποκλεισμού και συντελεί στη διαιώνισή του.

Κι εδώ η απορία γίνεται  θυμός. Γιατί ποιος νοήμων άνθρωπος πιστεύει ότι μόνο η καταστολή μπορεί να φέρει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα;

Μόνο η Παιδεία μπορεί να αλλάξει το καθεστώς μέσα στο οποίο «ανδρώνεται» η παραβατικότητα. Η ουσιαστική ένταξη των κοινωνικών ομάδων που την προάγουν και την αναπτύσσουν είναι εκείνη που θα αποτρέψει τη μικρή ή μεγάλη παραβατική συμπεριφορά. Και η παιδεία μπορεί να επιβληθεί με  τρόπους που η πολιτεία γνωρίζει – και τους γνωρίζει καλά.

Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ έχει καταθέσει συγκεκριμένη πρόταση, που δείχνει τον δρόμο εξόδου από το πρόβλημα . Με κυρίαρχη την άποψη ότι η Παιδεία αποτελεί έναν από τους καίριους πυλώνες της οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας της χώρας – σε κάθε επίπεδο και σε οποιαδήποτε πληθυσμιακή κατηγορία.

Το σημαντικότερο, ωστόσο είναι ότι η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ είναι ανοικτή σε προτάσεις από όλους τους ενδιαφερόμενους ενώ καλεί όλους τους εμπλεκόμενους πολιτικούς φορείς, δηλαδή τα κόμματα, να καθίσουν με παρρησία και προτάσεις στο τραπέζι του διαλόγου, τουλάχιστον σε θέματα μείζονα και με καθαρή κοινωνική διάσταση.

*Ο Αλέξανδρος Ανδριώτης είναι πολιτευτής της Ένωσης Κεντρώων στην Περιφέρεια Αττικής