«Αδιάβαστος» και ανενημέρωτος ο Χρήστος Παππούς επιχείρησε να διαψεύσει ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ και ΔΥΝΑΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Σε απανωτά ατοπήματα, στην προσπάθειά του να διαψεύσει τη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ και δελτίο Τύπου της παράταξης ΔΥΝΑΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, υπέπεσε ο δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς, μιλώντας στο δημοτικό συμβούλιο για το ΧΥΤΑ Φυλής. Το αποτέλεσμα ήταν ότι όχι μόνο δεν κατάφερε να διαψεύσει τους άλλους αλλά τον εαυτό του, καταδεικνύοντας είτε ότι «παρασύρεται» εύκολα από συνεργάτες του, είτε ότι δεν είναι διαβασμένος, είτε ότι δε γνωρίζει επαρκώς την πραγματικότητα.

Διάψευση Νο1

Παίρνοντας «χείρα βοήθειας» από τους… προγόνους του και πέφτοντας για μια ακόμα φορά στην παγίδα των επικοινωνιακών του «συμβούλων», ο κ. Παππούς επιστράτευσε χαρτιά, χάρτες και… γραφήματα προκειμένου να αποδείξει ότι μέρος των ιδιοκτησιών στη χωματερή ανήκουν στο δήμο Φυλής (πρώην δήμους Άνω Λιοσίων και Φυλής) και να διαψεύσει, κατ΄ αρχήν, δημοσίευμα της ΔΥΤΙΚΗΣ ΟΧΘΗΣ, στο οποίο αναφερόταν ότι ο χώρος ανήκει στον ΕΔΣΝΑ.

Ωστόσο, το δημοσίευμα ποτέ δεν αμφισβήτησε την ιδιοκτησία ούτε του δήμου, ούτε των ιδιωτών. Εκείνο που οι συντάκτες του άρθρου ανέφεραν είναι πως ο χώρος ανήκει στον ΕΔΣΝΑ – και φυσικά ήταν απολύτως αυτονόητο ότι ανήκει διαχειριστικά και διοικητικά. Θα ήταν, τουλάχιστον, αφελές να ετίθετο θέμα ιδιοκτησίας, από τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν απαλλοτριώσεις (κυρίως σε ιδιώτες) στην περιοχή, που δεν έχουν αποζημιωθεί.

Η πραγματικότητα είναι ότι χωρίς τον Ενιαίο Σύνδεσμο δε μπορεί να γίνει καμία ανάπλαση, αποκατάσταση. Και αυτό γιατί σύμφωνα με την υπουργική απόφαση περί σύστασης του Ειδικού Διαβαθμιδικού Συνδέσμου για τη σύσταση στερεών αποβλήτων στην περιφέρεια Αττικής, την αποκλειστική αρμοδιότητα για την αποκατάσταση του ΧΥΤΑ έχει ο ΕΔΣΝΑ. Ειδικότερα, το άρθρο 1, παρ. 2 της υπουργικής απόφασης αναφέρει, μεταξύ άλλων, σαφέστατα ότι «σκοπός και αρμοδιότητα του συνδέσμου είναι η αποκατάσταση υφιστάμενων χώρων εναπόθεσης εντός της Περιφέρειας Αττικής». Επιπλέον, όταν μιλάμε για (κανονική) ανάπλαση εννοούμε μια διαδικασία κατά την οποία δεν δέχεται η περιοχή ούτε ένα κιλό σκουπίδι.

Αρμόδιες πηγές του ίδιου του ΕΔΣΝΑ ανέφεραν, εξάλλου, στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ ότι ο Σύνδεσμος είναι αρμόδιος να αποκαταστήσει το χώρο και να τον παραδώσει στο δήμο αλλά κανείς δε μπορεί να κάνει τίποτε, μέσα σε αυτό το χώρο, χωρίς την έγκριση του. Όπως χαρακτηριστικά τόνισαν, «όταν νοικιάζουμε ένα ακίνητο και παραχωρούμε τη χρήση, δεν το πουλάμε συνεχίζουμε να είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά την ευθύνη διαχείρισης την έχει ο ενοικιαστής». Τα οποία «ενοικιαστήρια», όσον αφορά στον πρώην δήμο Φυλής, σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν μετατραπεί σε αντισταθμιστικά έναντι μισθωμάτων, με αμοιβαία αναγνώριση δικαιωμάτων.

Διάψευση Νο2

Παράλληλα, ο Χρήστος Παππούς επιχείρησε να διαψεύσει την παράταξη ΔΥΝΑΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, που αποκάλυψε ότι έδωσε εντολή στην εντεταλμένη νομική εκπρόσωπο να παραιτηθεί από δικαστικές διαδικασίες στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο είχε προσφύγει η διοίκηση Μπουραΐμη για να μπλοκάρει οποιαδήποτε περαιτέρω υποβάθμιση της περιοχής. Ο κ. Παππούς ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν σταμάτησε ποτέ οποιαδήποτε διαδικασία, διερωτήθηκε «μήπως τα θέματα σταμάτησαν μόνα τους και δεν υπάρχει αντικείμενο;» και ανέφερε ότι ήταν εκείνος που, στο γραφείο της κας Δούρου και ενώπιον του δημάρχου Τρίπολης, αρνήθηκε να έρθουν τα σκουπίδια της Πελοποννήσου στη Φυλή.

Η πραγματικότητα είναι ότι, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της Περιφέρειας, η κυρία Δούρου ήταν εκείνη που εισηγήθηκε στην εκτελεστική επιτροπή του ΕΔΣΝΑ να απορριφθεί το αίτημα της Τρίπολης και όχι ο Χρήστος Παππούς (δείτε ΕΔΩ) ενώ ένα μήνα μετά, με κοινή απόφαση των 2 γενικών γραμματέων τα σκουπίδια της Τρίπολης (και της Πελοποννήσου) ήρθαν και πάλι στο ΧΥΤΑ Φυλής (δείτε ΕΔΩ). Επίσης, πολύ πρόσφατα, στη συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής (για την οποία περηφανεύτηκε ιδιαιτέρως) ο κ. Παππούς άκουσε τον υπουργό Περιβάλλοντος να λέει ότι τα σκουπίδια της Πελοποννήσου έρχονται και θα έρχονται στη Φυλή και δεν είπε απολύτως τίποτα!

Όσον αφορά τώρα στο Συμβούλιο της Επικρατείας (στο οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν προσφεύγει οποιοσδήποτε για ψύλλου πήδημα και όταν υπάρχει ήδη προσφυγή τη φυλά ως κόρη οφθαλμού), σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η προσφυγή του δήμου εναντίον της απόφασης να έρχονται στο ΧΥΤΑ τα σκουπίδια της Πελοποννήσου ήταν να συζητηθεί στις 26/10/2016 και η συζήτηση ανεβλήθη για τις 07/12/2016. Αν πραγματικά ο κ. Παππούς δεν έδωσε ποτέ εντολή παραίτησης, «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα» που λέει ο σοφός λαός μας, ας αναθέσει σε εντεταλμένη νομική σύμβουλο να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του δήμου.

Διάψευση Νο3

Στην τρίτη επιχείρηση…διάψευσης, ο δήμαρχος Φυλής επέμεινε ότι μπορεί να διενεργήσει διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, για το θέμα της ανάπλασης. Δεν ανέφερε, όμως, γιατί και με ποιο αντικείμενο θα προβεί σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, αφού ένας τέτοιος διαγωνισμός εμπεριέχει, κατά κύριο λόγο, κτιριακές υποδομές. Τι κτίρια, αλήθεια, μπορεί να κάνει στο ΧΥΤΑ, εκτός από εργοστάσια διαχείρισης απορριμμάτων;

Η πραγματικότητα είναι ότι ακόμα και αν, θεωρητικά, έχει τη δυνατότητα να επέμβει στη διαχείριση του χώρου, δε μπορεί να κάνει οτιδήποτε που δε σχετίζεται με τη διαχείριση απορριμμάτων. Γιατί για να κάνει οτιδήποτε άλλο, πρέπει να  αλλάξει τη χρήση γης. Χρήση που έχει καθοριστεί με προεδρικό διάταγμα και μόνο με νέο προεδρικό διάταγμα αλλάζει. (Οι νόμοι που διέπουν το ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων και μετέπειτα ΧΥΤΑ Φυλής είναι οι Ν.2742/99 – όρος Αιγάλεω, άρθρο 21 που αφορά στη θεσμοθέτηση του ΧΥΤΑ ως ζώνης Ε και ο Ν.3044/2002, άρθρο 3, που αφορά την ανταλλαγή ζωνών από Ε σε Α και αντίστοιχα).

Εν κατακλείδι – συνειδητά ή ασυνείδητα, «παρασυρμένος» ή όχι από τους επικοινωνιακούς (αν)εγκέφαλους του – ο κ. Παππούς επιτέθηκε κατά της ΔΥΤΙΚΗΣ ΟΧΘΗΣ (έστω και χωρίς να την κατονομάσει, το έκαναν λίγο αργότερα οι συνεργάτες του) χωρίς να γνωρίζει γιατί επιτίθετο, χωρίς να έχει επαρκή στοιχεία στη διάθεσή του, ούτε ικανά επιχειρήματα.  Την επόμενη φορά, θα ήταν καλύτερα, αντί να δεχθεί χαρτιά από τα… βάθη των αιώνων που του «πασάρουν» ως «ντοκουμέντα» οι συνεργάτες του, να διαβάζει καλύτερα τα δημοσιεύματα και κυρίως να εμπιστεύεται περισσότερο το πρόσφατο παρελθόν αλλά και το αδιαμφισβήτητο παρόν.