Άλλο πολυφωνία κι άλλο πολυδιάσπαση… Άρθρο του Δημήτρη Ανυφαντάκη

Κάποια στιγμή σ’ αυτή την πόλη που ζούμε πρέπει να ξεχωρίσουμε την πολυφωνία από την πολυδιάσπαση. Πρέπει να μπούμε στον κόπο, αφού ξεκινάμε με εκ προοιμίου καλή διάθεση, να βοηθήσουμε την περιοχή που μαστίζεται από σύνθετα προβλήματα, να ξεκαθαρίσουμε φωναχτά τι είναι αυτό που πιστεύουμε ότι θα ενώσει κι όχι αυτό που είμαστε σίγουροι ότι θα διχάσει.

Είναι πρόβλημα της δημοκρατικής λειτουργίας όταν αντιλαμβάνεσαι πως μια διοίκηση δεν τα πάει καλά στο έργο της κι εσύ δεν προσπαθείς να συνθέσεις δυνάμεις για να την αντικαταστήσεις. Αντιθέτως προσπαθείς να διασπείρεις στον άνεμο την όποια προοπτική σύγκλισης υγιών δυνάμεων της κοινωνίας προς την κατεύθυνση της συγκρότησης ενός ενιαίου προοδευτικού μετώπου διεκδίκησης της τοπικής αρχής, στο βωμό της ικανοποίησης προσωπικών φιλοδοξιών που, σε τελική ανάλυση, δε σου προσφέρουν τίποτα ούτε ως προσωπικότητα, ούτε ως δημόσια παρουσία. Γιατί η τοπική αυτοδιοίκηση, σε αντίθεση με την κεντρική πολιτική, δεν αποτελεί χώρο πολιτικής αποκατάστασης και επιβεβαίωσης καλών ιδεών και κινήτρων. Αποτελεί προπάντων χώρο σύνθεσης αρχών, αξιών και γνώσεων, που δεν έχουν να κάνουν με το τι θεωρείς καλό να γίνει, αλλά με το τι οι συνθήκες, οι ανάγκες και οι σχεδιασμοί, σου επιτρέπουν να εφαρμόσεις, σεβόμενος παράλληλα το πρόγραμμα που έχεις εξαγγείλει στους πολίτες. Δηλαδή μια καλή ιδέα από μόνη της, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς εμπειρία, χωρίς συμμαχίες, χωρίς πολιτικές γνώσεις διαχείρισης, μπορεί να γίνει καταστροφική όταν εφαρμοστεί.

Θα ήταν αστείο να πιστεύει κανείς ότι ο χώρος που μέχρι πριν λίγο καιρό εκπροσωπούνταν από μια δημοτική παράταξη, σήμερα απέκτησε τυχαία τόσους μνηστήρες. Το τυχαία δεν υπάρχει στην πολιτική. Οι μνηστήρες εμφανίστηκαν μόλις διαφάνηκε η άμεση προοπτική διεκδίκησης της τοπικής αρχής με μικρή, κατά την άποψή τους, προσπάθεια. Όταν η διοίκηση φάνηκε να έχει προβλήματα διαχείρισης της εξουσίας και έστρεψε την προσοχή της σε εσωτερικές διαμάχες στελεχών της.

Τότε είναι που άρχισαν να εμφανίζονται οι καθοδηγητές, οι άσπιλοι και οι ελπιδοφόροι. Κακά τα ψέματα, όμως, ότι πάει να δημιουργηθεί από τη φθορά κάποιου άλλου δεν έχει μέλλον, κυρίως γιατί βάσισε το όποιο αφήγημά του στην προοπτική της κατάρρευσης είτε του αντιπάλου, είτε του μέχρι πρότινος φίλου.

Στο δήμο μας διαχρονικά υπήρχαν και υπάρχουν δύο μεγάλες δυνάμεις που εναλλάσσονται στη διοίκηση. Το γεγονός αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο, γιατί οι δυνάμεις αυτές, η καθεμιά με τη δική της πολιτική, εκπροσωπούν συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού και προσπαθούν να δώσουν λύσεις σε συγκεκριμένες ανάγκες του λαού. Άλλοτε πετυχημένα κι άλλοτε αποτυχημένα, αλλά πάντα με σεβασμό σ’ ένα πλάνο και κάποιες βασικές αρχές που παγίωσαν στο πέρασμα του χρόνου. Οι σημερινοί όμως μνηστήρες της εξουσίας, οι οποίοι είτε ως φίλοι, είτε ως στελέχη, επάνδρωσαν τις δύο αυτές παρατάξεις, δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα το χειροπιαστό, τίποτα το αξιόπιστο, τίποτα το καινοτόμο ή το μη ειπωμένο, για να έχουν την αξίωση να διεκδικήσουν τη διοίκηση του δήμου. Τα ελατήρια τους είναι προσωπικά και το μόνο εφαλτήριο τους η ματαιοδοξία.

Όμως επειδή θ’ αποτελούσε ατελή γενίκευση το να βάζουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους στο ίδιο καζάνι, δεν παραβλέπω και θα ήταν άδικο αν το έκανα, πως υπάρχουν φωνές που έχουν τις δυνατότητες και τις ιδέες να συμμετάσχουν ενεργά σε μια προσπάθεια ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού της περιοχής. Ο προσωπικότητες αυτές όμως, αν πραγματικά επιδιώκουν και πιστεύουν στην αλλαγή πορείας που έχει ανάγκη ο τόπος, οφείλουν να δράσουν συνθετικά κι όχι διαχωριστικά.

Σήμερα, ένα περίπου χρόνο πριν τις εκλογές του 2019 καμιά από τις παραδοσιακές δυνάμεις δεν έχει βγει αλώβητη από την εσωτερική φθορά και τη διάσπαση. Η διάσπαση αυτή όμως ποιόν ωφελεί; Πάντως όχι τη δημοκρατία. Ούτε και τον τόπο. Γιατί δημοκρατία σημαίνει πολυφωνία κι όχι πολυδιάσπαση και κατακερματισμός δυνάμεων. Δημοκρατία σημαίνει σύνθεση, συνδιαμόρφωση προγραμμάτων, καθημερινός αγώνας για τη σωστή λειτουργία των θεσμών και προπάντων σεβασμός στη γνώμη των πολλών.

Σήμερα μπροστά σε συνθήκες ακόμα δυσκολότερες απ’ αυτές του 2010 και του 2014 δεν υπάρχει χώρος για περιχαράκωση και μικροεγωισμούς. Όποιος αγαπάει και πονάει αληθινά αυτό τον τόπο έχει πεδίο να εκφραστεί και σπίτι για να στεγάσει τις ιδέες του. Δεν είναι ανάγκη να δημιουργήσει κάποιος παράταξη για να επικοινωνήσει ελεύθερα ότι πιστεύει. Αν κάθε φορά που κάποιος ήθελε να εκφραστεί πολιτικά και να προωθήσει τις ιδέες του έφτιαχνε κι από μια παράταξη τότε οι παρατάξεις θα ήταν σε κάθε δήμο όσοι και οι δημότες.

Επειδή, λοιπόν, το φαινόμενο τείνει να γίνει μη σοβαρό εις βάρος του δήμου και των συμφερόντων του, καλώ όσους πραγματικά πιστεύουν ότι μπορούν να προσφέρουν στην περιοχή και εκφράζονται από το όραμα της αναδημιουργίας, τοποθετώντας τον εαυτό τους στον προοδευτικό χώρο, να σταματήσουν τις μεγαλοστομίες και να προσπαθήσουν με διάλογο να προωθήσουν τις θέσεις τους μέσα στα πλαίσια του μοναδικού προοδευτικού – πλειοψηφικού σχηματισμού του τόπου, που σήμερα ως μείζονα αντιπολίτευση μάχεται για το συλλογικό καλό και επιδιώκει να συνασπιστεί με όσους θέλουν και μπορούν να προσφέρουν ανυστερόβουλα στην προσπάθεια για την καλυτέρευση της ζωής όλων μας.

Το θάρρος είναι αυτό που χρειάζεται για να σηκωθείς επάνω και να μιλήσεις. Το θάρρος είναι επίσης αυτό που χρειάζεται για να κάτσεις κάτω και να ακούσεις. (Winston Churchill, 1874-1965)