Διώκουν, δυο χρόνια μετά, εργαζόμενους στο δήμο Φυλής γιατί ήταν “Μπουραϊμικοί”

Σε κυνήγι μαγισσών, με διώξεις σε εργαζόμενους με μοναδικό κριτήριο τις πολιτικές τους επιλογές, εξακολουθεί να επιδίδεται, δυο χρόνια μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η διοίκηση του δήμου Φυλής. Όπως καταγγέλλουν εργαζόμενοι, ακόμα και σήμερα, μετακινούνται από πόστο σε πόστο με κριτήριο όχι την ποιότητα της δουλειάς τους αλλά τι το ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές του 2014.

Δυο χρόνια μετά τις εκλογές στους διαδρόμους του δημαρχιακού μεγάρου αλλά και των νομικών προσώπων κολλούν ακόμα, σύμφωνα με πληροφορίες, σε εργαζόμενους την ταμπέλα του «Μπουραϊμικού» και με αυτή την «ιδιότητα» τον μετακινούν κάθε λίγο και λιγάκι σε άλλο πόστο. Τόσο, δηλαδή, όσο χρειάζεται για να «ταλαιπωρηθεί» αρκούντως για την ελευθερία της επιλογής του.

Υπάρχουν μάλιστα εργαζόμενοι, στους οποίους άλλαξαν αρκετές φορές θέσεις αυτά τα 2 χρόνια, ενώ έφτασαν στο σημείο να τους αναθέσουν και «παράλληλα» καθήκοντα, από το ένα γραφείο στο άλλο! Να εργάζονται δυο ώρες εδώ, δυο ώρες εκεί, δυο παραπέρα και άλλες δυο στο πρώτο πόστο (για να μη χάσουν προφανώς την έξοδο από την πολύ γυροβολιά). Τόσο, δηλαδή, όσο χρειάζεται για να «ταλαιπωρηθούν» αρκούντως για την ελευθερία της επιλογή τους.

Είναι δε, εμφανή τα (εκδικητικά) κίνητρα των συγκεκριμένων αποφάσεων, αφού οι 800 και πλέον εργαζόμενοι στο δήμο είναι υπεραρκετοί για να έχει ο καθένας τον τομέα του και να μη χρειάζεται η ανάθεση «παράλληλων» καθηκόντων.

Το θέμα έφερε στην επιφάνεια και η ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων, η οποία αναφέρθηκε σε πολιτικές διώξεις εργαζομένων, με αφορμή την απομάκρυνση δυο προϊσταμένων από τους παιδικούς σταθμούς Ζεφυρίου, στις οποίες απέδωσαν, κατά πληροφορίες, την «ιδιότητα» του «Μπουραϊμικού». Σα να πρόκειται για «βρισιά».

Δυο χρόνια μετά, ο ρεβανσισμός στη διοίκηση του δήμου όχι απλώς καλά κρατεί αλλά ξεπερνά, ενίοτε, τα όρια. Και αν ο δήμαρχος Φυλής Χρήστος Παππούς που ευαγγελίζεται – δημόσια – τον πολιτικό πολιτισμό, δε γνωρίζει τι ποιούν οι συνεργάτες του, την επόμενη φορά που θα ζητήσει – δημόσια – ενότητα και ομοψυχία, καλά θα κάνει να το σκεφτεί διπλά.