Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου ως Πρόεδρος στο σταυροδρόμι μιας σύγχρονης Δημοκρατίας*

Δεν είναι λίγες οι φορές που βρέθηκα ενώπιον συζητήσεων για το αν ταίριαζε ή δεν ταίριαζε, για το αν άρεσε ή δεν άρεσε, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας. 

της Μένης Πιρπινιά

Ασφαλώς και η άποψη του καθενός είναι δική του. Και ασφαλώς, δεν μπορούν όλοι να θεωρούν το ίδιο καλό ή κακό κάποιο πρόσωπο για ένα αξίωμα – αν και προσωπικά θεωρώ ότι το καλό (όπως και το όμορφο) είναι αντικειμενικές έννοιες.

Έτσι λοιπόν, χωρίς να μπω στη διαδικασία να αντιπαρατεθώ με όποιον έχει διαφορετική άποψη με τη δική μου, θα πω αυτό που, προσωπικά, πιστεύω: ότι ως γυναίκα και ως βαθιά προοδευτικός άνθρωπος, προσέδωσε μια άλλη διάσταση στον απόμακρο, άνευρο, άχρωμο και άγευστο θεσμό του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Προσέδωσε οικειότητα, ισότητα, σεβασμό στη διαφορετικότητα, σεβασμό στον Άνθρωπο. Και είμαι βέβαιη ότι, αν την άφηναν να βγει από τα “παπούτσια” της Προέδρου – τα οποία ποτέ δεν τη βόλεψαν πραγματικά – θα μπορούσε να δώσει ακόμα πιο ουσιαστική διάσταση. Το επιχείρησε θα έλεγα συμβολικά – εκείνη τη φορά που έβγαλε τις γόβες για να φορέσει πιο άνετα παπούτσια – και ουκ ολίγοι τη λοιδόρησαν.

Και δε θα μπω στη διαδικασία να αντιπαρατεθώ με όποιον έχει διαφορετική άποψη με τη δική μου, διότι θεωρώ ότι η προσωπική, πολιτική και επαγγελματική της διαδρομή τα λέει όλα: 

Κατείχε τον ρόλο εισηγήτριας στη διαδικασία έκδοσης της απόφασης για τη διατήρηση των προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Αλεξάνδρας και των διατηρητέων κτιρίων της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ήταν εισηγήτρια στη διαδικασία έκδοσης της απόφασης εναντίον της εκτροπής του ποταμού Αχελώου. Ήταν μεταξύ των δικαστών που μειοψήφισαν εναντιώμενοι στην κατάργηση του νόμου Ραγκούση (ν. 3838/2010) για την ιθαγένεια. Είχε υπερψηφίσει την αλλαγή των αστυνομικών ταυτοτήτων με την αφαίρεση της αναγραφής του θρησκεύματος. Ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ήταν η πρώτη πρόεδρος που, κατά τη θητεία της, το ΣτΕ έκρινε νόμιμη και αναγκαία την ένταξη των παιδιών των προσφύγων στα ελληνικά σχολεία.

Ήταν από τους λίγους ανθρώπους με ανώτατο αξίωμα που, ενώ θα μπορούσε να μένει σε βίλα, στον πιο ακριβό δρόμο της Εκάλης, προτίμησε να μείνει στο Μεταξουργείο, σε συγκρότημα κατοικιών με βιοκλιματικούς πράσινους χώρους.

Για αυτό και, εν κατακλείδι, συμφωνώ με τον – πάλαι ποτέ καθηγητή μου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργο Βέλτσο – ο οποίος σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ με τίτλο “Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου όπως την φαντάζομαι” αναφέρει για εκείνη σχετικά με την (μία και μοναδική) φορά που την είδε:

“Η Πρόεδρος, λοιπόν τότε, μου φανερώθηκε σαν αυτό που πρέπει να είναι το Σύμβολο: μια επινοημένη αλληγορία, ένα σημαίνον απόμακρο και συγχρόνως τόσο κοντά, ένας φυσικός λογάριθμος. Αλλά όχι αυτό που θα «φέρει» πλέον συμβολικά επάνω του ο κύριος Τασούλας. Όχι αυτό που είναι συνήθως οι πάσης φύσεως Πρόεδροι. Την φαντάστηκα σαν αυτό που όντως είναι: ένα πρόσωπο που μπορεί να ενσαρκώνει μια ιδέα με τον τρόπο του προσώπου και όχι της ιδέας……  Με την Σακελλαροπούλου πέντε χρόνια στη θέση της Προέδρου – υπό μορφήν εξιλαστήριου θύματος των πολιτικών σ’ εκείνη τη δύσκολη εποχή της εκλογής της – κατάλαβα ποιο είναι το σταυροδρόμι στο οποίο συναντάται το υποκείμενο της επιθυμίας (της) με το υποκείμενο του κοινωνικού (μας) δεσμού. Σ’ αυτό τον κόμβο η Σακελλαροπούλου υπήρξε κυριολεκτικά η Σφίγγα που έθεσε το αίνιγμα: τι πρέπει να είναι ο πολιτικός; Ο Μητσοτάκης δεν μπόρεσε να το λύσει. Τα ζύγισε και προτίμησε τη Δεξιά”.

*Η Μένη Πιρπινιά είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ.