Καμπανάκι Βασίλη Λαζάρου (ΣΥΝΠΑ) για το κόκκινο ελάφι της Πάρνηθας. Σε κρίσιμο σημείο ο πλήθυσμός του

Η Πάρνηθα κινδυνεύει να χάσει ένα από τα πιο ισχυρά της σύμβολα. Το κόκκινο ελάφι, το ζώο που για δεκαετίες ταυτίστηκε με τον Εθνικό Δρυμό και έγινε κομμάτι της φυσικής ταυτότητας της Αττικής, βρίσκεται πλέον σε κρίσιμο σημείο. Οι εκτιμήσεις για τη δραματική μείωση του πληθυσμού του προκαλούν εύλογη ανησυχία, όχι μόνο στους ειδικούς και στους φυσιολάτρες, αλλά και στις τοπικές κοινωνίες που ζουν δίπλα στο βουνό: τις Αχαρνές, τη Φυλή, το Κρυονέρι και τις γύρω περιοχές.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Τα ελάφια που άλλοτε αποτελούσαν γνώριμη εικόνα στις πλαγιές της Πάρνηθας έχουν μειωθεί αισθητά, ενώ η συζήτηση για τις αιτίες της κατάρρευσης του πληθυσμού τους γίνεται όλο και πιο έντονη. Στο επίκεντρο βρίσκεται η επανεμφάνιση και αύξηση του λύκου στον ορεινό όγκο, αλλά και η συνολική πίεση που δέχεται το οικοσύστημα από τις πυρκαγιές, την απώλεια φυσικών περασμάτων, την ανθρώπινη δραστηριότητα και την έλλειψη ενός συνεκτικού σχεδίου προστασίας.

Σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη του θέματος έχει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Πάρνηθας, Βασίλης Λαζάρου, ο οποίος εδώ και καιρό επιμένει ότι η υπόθεση του κόκκινου ελαφιού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με καθυστερήσεις. Ο ίδιος έχει ζητήσει επανειλημμένα άμεσες παρεμβάσεις, υποστηρίζοντας ότι αν δεν υπάρξει οργανωμένο σχέδιο, το είδος κινδυνεύει να εξαφανιστεί από την Πάρνηθα.

Η παρέμβασή του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, όχι μόνο επειδή ο Σύνδεσμος Πάρνηθας έχει θεσμικό ρόλο στην προστασία του βουνού, αλλά και επειδή ο Βασίλης Λαζάρου προέρχεται από την τοπική αυτοδιοίκηση των Αχαρνών, μιας περιοχής που συνδέεται άμεσα με την Πάρνηθα και βιώνει κάθε περιβαλλοντική μεταβολή της.

Η ιδέα της επαναλειτουργίας καταφυγίου ή ελεγχόμενης ζώνης προστασίας επανέρχεται ως μια από τις προτάσεις που θα μπορούσαν να δώσουν χρόνο στο είδος. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της. Χρειάζεται καταγραφή, φύλαξη, επιστημονική εποπτεία, αποκατάσταση βιοτόπων, ενίσχυση φυσικών διαδρόμων και σαφής κατανομή ευθυνών.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη ευθύνη της Πολιτείας. Για χρόνια, η Πάρνηθα αντιμετωπίζεται με τη λογική του κατεπείγοντος: μετά τη φωτιά, μετά την καταστροφή, μετά την κρίση. Όμως η προστασία της άγριας ζωής δεν γίνεται εκ των υστέρων. Δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να μετρηθούν τα τελευταία ζώα. Χρειάζεται πρόληψη, χρηματοδότηση, συντονισμός και κυρίως πολιτική βούληση.

Οι Δήμοι Αχαρνών και Φυλής έχουν λόγο να απαιτούν απαντήσεις. Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών έχουν πληρώσει πολλές φορές το τίμημα της υποβάθμισης της Πάρνηθας: με φωτιές, πλημμυρικούς κινδύνους, απώλεια πρασίνου, περιβαλλοντική επιβάρυνση και συνεχή αβεβαιότητα για το μέλλον του βουνού. Η διάσωση του κόκκινου ελαφιού δεν είναι μια «φιλοζωική» υπόθεση περιορισμένου ενδιαφέροντος. Είναι μέρος μιας ευρύτερης μάχης για το αν η Πάρνηθα θα συνεχίσει να υπάρχει ως πραγματικό οικοσύστημα ή ως σκηνικό που θυμόμαστε μόνο στις φωτογραφίες.

Το στοίχημα, λοιπόν, είναι διπλό. Να προστατευθεί το κόκκινο ελάφι, αλλά και να αποδειχθεί ότι η Πάρνηθα δεν είναι εγκαταλελειμμένη στη μοίρα της. Γιατί αν χαθεί το ελάφι, δεν θα έχει χαθεί μόνο ένα ζώο. Θα έχει χαθεί ένα ακόμη κομμάτι από την ψυχή του βουνού — και μαζί του ένα κομμάτι από τη φυσική κληρονομιά των Αχαρνών, της Φυλής και ολόκληρης της Αττικής.