Για την Χαρίκλεια Λούπα…

Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, καθώς ποτέ δεν της άρεσαν τα λόγια παρά μόνο οι πράξεις. Πράξεις αγάπης και ανθρωπιάς. Για την Χαρίκλεια (Λούπα) η ζωή ήταν στιγμιότυπα που απαθανάτιζε με τη φωτογραφική της μηχανή, οι άνθρωποι ήταν πολύτιμοι και τους γιάτρευε με την ιατρική, τα λόγια ήταν γλυκά και γαλήνευαν την ψυχή και η φωνή της κελαριστή, αιώνιας εφήβου.

Δεν βρίσκω λόγια να σ΄αποχαιρετίσω ίσως γιατί έχω τόσα να πω, τόσα να θυμηθώ που δεν θέλω να τα εκθέσω. Για εμάς που σε γνωρίσαμε ήσουν δώρο θεού. Σε αγαπήσαμε, σε αγαπάμε και θα σ΄αγαπάμε, μοναδική Χαρίκλεια!

Οι φωτογραφίες σου θα μας θυμίζουν,πάντα, την αντίληψη και την οπτική σου για τον κόσμο που μας περιβάλλει. Δεν θα πούμε αντίο, ούτε σ΄εσένα θα άρεσε. Καλό ταξίδι Χαρά μου! Εις το επανιδείν.

Σ΄ευχαριστώ για όλα!

Άννα