Γιώργος Κουλόγιαννης: Το συγκλονιστικό άρθρο του για τις φωτιές

Ένα συγκλονιστικό άρθρο του Γιώργου Κουλόγιαννη, ενεργού πολίτη των Αχαρνών και μέλος του Συλλόγου κατά της εγκληματικότητας και των ναρκωτικών του Δήμου Αχαρνών, για τις φωτιές σε Θρακομακεδόνες και Βαρυμπόμπη δημοσιεύει το doxthi.gr. Ο κ. Κουλόγιαννης, όπως και άλλοι συμπολίτες μας, αψηφώντας τον κίνδυνο, βρέθηκαν στο μέτωπο της φωτιάς για να βοηθήσουν στην κατάσβεσή της.

“Είδα και έζησα”

Και ξαφνικά φωτιά, όλα τούμπα για τη μεγάλη απειλή, όλοι μαζί με μάσκα και χωρίς, ενωμένοι για τον κοινό εχθρό, που πια είναι ορατός, έχει χρώματα, σε καίει παντού στη ψυχή και στο μυαλό.

Εκεί, κάπου σε ένα γραφείο στους Θρακομακεδόνες η κ. Μαρία, ακούραστη εθελόντρια προσφοράς για τον κόσμο της περιοχής, άγρυπνητρίτη μέρα, αγωνίστρια χωρίς αγωνία, αισιόδοξη με το χαμόγελο και την καλή λέξη στα χείλη, δίνοντας κουράγιο σε όλους, κάνοντας αστεία, δίνοντας αγάπη.

Να λίγο πιο κάτω τα παιδιά των εθελοντικών ομάδων από περιοχές του Δήμου Αχαρνών, ο Παναγιώτης, ο Νεόφυτος με το γιο του, ο Κώστας,ο Παύλος και άλλοι με φλόγα στα μάτια και καθαρή ματιά στον αγώνα του εθελοντισμού, στα μετόπισθεν της προσφοράς με τις δωρεάν προμήθειες μικρών και μεγάλων. Πιο πέρα, στην πλατεία της Βαρυμπόμπης ένας μυώδης νέος με τατουάζ στα δυο χέρια και αυτός εθελοντής, 4 μέρες άυπνος, προτρέποντας τον να πάει να κοιμηθεί, απαντούσε «τι λέτε ρε παιδιά, θα πάω μόνο όταν σταματήσει η φωτιά, ο κόσμος έχει ανάγκες εδώ». Πιο πάνω μέσα στα καμένα, οι υδροφόρες του Δήμου με το κανονάκι που ποτίζουν τα δέντρα στις πλατείες, τώρα να σβήνουν τη φωτιά των δέντρων και τα καντήλια, όχι των προσευχών μας, αλλά της κατάρας που την προκάλεσε.

Από το πουθενά φωνές, «εδώ, εδώ φωτιά» σε σπίτι κοντά στα καμένα, μια αυτοσχέδια υδροφόρα με ένα πιεστικό μηχάνημα, σπασμένα μπρος-πίσω φανάρια, μπόλικο καπνό στην εξάτμιση και με δυο παλικάρια 22 ετών και οδηγό μεσήλικα, να δίνουν τον αγώνα τους χωρίς φόβο αλλά με πάθος, εκεί που οι ιδιοκτήτες του σπιτιού δεν είχαν φροντίσει δίπλα στο δάσος να έχουν εγκαταστήσει έστω ένα υποτυπώδες σύστημα πυρόσβεσης.

Ενώ, στο διπλανό στενό η υδροφόρα του Δήμου να επιχειρεί σε ένα άλλο σπίτι, κάνοντας μια κυρία του σπιτιού να δακρύσει όταν άκουσε ότιείμαστε από το Δήμο Αχαρνών. Ποιος ξέρει, ίσως να ήταν ένας από εκείνους που πριν μερικούς μήνες ζητούσαν να διαχωριστεί η κοινότητά τους από το Δήμο, μα η ίδια η ζωή εκείνη την ημέρα μας ένωνε μπροστά στο κακό.

Στο οδοιπορικό αυτό δεν αντικρίσαμε μόνο τον αγώνα και την αγωνία των εθελοντών πυρόσβεσης και πυροσβεστών, αλλά και τους εθελοντές ζωόφιλους να περισυλλέγουν με τα αυτοκίνητα τους, εγκαταλελειμμένα ζώα σε δρόμους και αυλές σπιτιών, περιστέρια τυφλωμένα ή καμένα και όχι μόνο. Είδαμε μπλόκα της Αστυνομίας, περίεργα συμβάντα από Fake news, πυροσβέστες να ανεβαίνουν μάντρες για να σβήσουνσπίτια που καίγονταν, είδαμε τις υδροφόρες του Δήμου και της πολιτικής προστασίας να γεμίζουν μενερό τεράστιες δεξαμενές, στα δυτικά των Θρακομακεδόνων, για ναμπορούν τα ελικόπτερα να ανεφοδιάζονται νερό για την πυρόσβεση.

Παντού φίλοι, αιρετοί του Δ. Αχαρνών, o Σπύρος Β, ο Μιχάλης Β, ο Στάθης Τ, ο Γιώργος Σ, ο Γιώργος Π, ο Άγγελος Α κι άλλοι πολλοί, ο καθένας στο ρόλο του με ένα κοινό στόχο, ακούραστοι και άγρυπνοι, παντού σε όλα τα μέτωπα το ανθρωπίνως δυνατόν. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έλεγε ότι, «Κερδίζεις τα προς το ζην από αυτά που παίρνεις. Κερδίζεις τη ζωή από αυτά που δίνεις».

Στο γρανάζι της αλυσίδας αιτιών και αποτελεσμάτων μιας καταστροφής, οι ευθύνες βαραίνουν όλους μας, ανάλογα με τη θέση που κατέχουμε στην κοινωνία που ζούμε. Το ζητούμενο αλλά και το μεγαλειώδες είναι να ζούμε αγωνιζόμενοι για να αλλάξουμε τουλάχιστον τη ζωή των παιδιών μας σε ένα πλανήτη που ήδηκαταστρέφεται.

Γιώργος Κουλόγιαννης