Αποτελεί πλέον παθογένεια κάθε φορά που ολοκληρώνεται μια εκλογική διαδικασία, τα κόμματα να διατυμπανίζουν προς κάθε κατεύθυνση, νικητές και ηττημενοι, πως το μήνυμα ελήφθη.

Αυτό, σε απλά ελληνικά, σημαίνει ότι την επόμενη ημέρα θα αλλάξει προς το συμφέρον των πολιτών το μείγμα πολιτικής που εφαρμόζει η εκάστοτε κυβέρνηση, ενώ η αντιπολίτευση θα προσπαθήσει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διεκδικήσει επάξια την εξουσία.

Με αυτά τα δεδομένα, πορευόμαστε μέχρι τις επόμενες εκλογές, όπου σαφώς και πάλι – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – το μήνυμα θα έχει…ληφθεί και πάλι απο όλους, για να συνεχίσουμε μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση και ούτω καθ εξής.

Τελικά αυτά τα έρμα τα μηνύματα απ’ ότι φαίνεται, δε φτάνουν ποτέ στον παραλήπτη τους ή,  αν φτάσουν, μπαίνουν στο κουτί με τις πάγιες εκκρεμότητες που ποτέ δεν λύνονται.

Σε αυτές τις ευρωεκλογές όμως, το μήνυμα ήταν πολύ δυνατό, σαν χαστούκι ένα πράγμα, που εύχομαι να ταρακούνησε το πολιτικό σύστημα. Μεγάλη κουβέντα  βέβαια να χαρακτηρίζεις την πολιτική σκηνή της χώρας μας πολιτικό σύστημα, αλλά τέλος πάντων.

Άκουσα λοιπόν, να λένε πως η «ΝΔ» έχασε, παρ΄ ότι κέρδισε. Σωστό αλλά γιατί; Γιατί δεν μπορεί να τιθασεύσει την ακρίβεια, γιατί υπουργοί της βγαίνουν στα κανάλια και προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο, γιατί οι τιμές στο ρεύμα είναι ανεξήγητα πολύ υψηλές και ο ανταγωνισμός έχει πάει διακοπές. Το γεγονός ότι το πλέον συντηρητικό κομμάτι της παράταξης άνοιξε πανιά  για αλλού, οκ στο καλό, αφού το κέντρο έχει μεγαλύτερη δεξαμενή.

Άλλωστε το συγκεκριμένο κομμάτι, ενώ διέθετε συμπαγή φυσιογνωμία μέσα στη ΝΔ, τώρα διασκορπίστηκε και διαμοιράστηκε στα κομματάκια δεξιότερα της κυβέρνησης , οπότε είναι και πιο εύκολη η επαναπροσέγγισή του. Έρχεται όμως ανασχηματισμός, γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν πρόκειται να αφήσει τίποτα στην τύχη του. Τώρα, αν ο ανασχηματισμός βοηθήσει στην λήψη του μηνύματος, βλέπουμε.

Η αντιπολίτευση τώρα – λέγε με Κασσελάκη – όχι μόνο δεν έπιασε τον στόχο, αλλά με τη βία συγκέντρωσε το ποσοστό που πήρε. Δεν ίδρωσε όμως το αυτί τους. Δεν τρέχει τίποτα. Ο αρχηγός δήλωσε ότι τώρα θα χτίσει ενα πιο ισχυρό «ΣΥΡΙΖΑ»  και αυτά που λέγαμε πως «θα είμαστε πρώτο κόμμα», «μπροστά θα έχουμε το 2 στην χειρότερη περίπτωση», ε… λέγαμε και καμιά κουταμάρα να περνάει η ώρα. Βέβαια, για τα κομματικά στελέχη του «ΣΥΡΙΖΑ» τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, αφού ο πρόεδρος είναι αποφασισμένος για τομές και ρήξεις οριζοντίως και καθέτως. Ίδωμεν.

Η πιο πέρα αντιπολίτευση τώρα, το «ΠΑΣΟΚ» δηλαδή, τσίμπησε μια μοναδούλα, σε σύγκριση με τις εθνικές εκλογές, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Φτωχικά και μίζερα πράγματα δηλαδή για το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα. Προοπτικές σαφώς και διαγράφονται, αρκεί να καταλάβουν στη Χαρ. Τρικούπη πως αν δεν ανοίξει η πόρτα της συμμετοχής, δε θα αλλάξει τίποτα. Στελέχη υπάρχουν, κόσμος αξιόλογος υπάρχει. Οργάνωση δεν υπάρχει, ούτε για δείγμα στην Αττική. Μια ματιά στα κιτάπια του κόμματος, θα δείξει πως παλιά, σε κάθε Δήμο, υπήρχε και μια Τοπική Οργάνωση που ήταν ανοικτή και γινόταν διαρκής ζύμωση. Τώρα, μόνο κάτι ξεφτισμένες ταμπέλες να θυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία.

Κι εδώ αρχίζουν οι εκπλήξεις.

Τέταρτο κόμμα ο Βελόπουλος, ο οποίος μάζεψε το μεγαλύτερο μέρος των δυσαρεστημένων της «ΝΔ» κι έτσι αύξησε τη δυναμή του και το ακροατήριό του, οπότε μεγαλώνει και το αγοραστικό κοινό για τις αλοιφές του. Κανείς καραφλός πλέον, κανείς άρρωστος.

Το «ΚΚΕ» στη συνεχεια, ιστορικό κόμμα, και ευτυχώς παιδιά που δεν ανεβαίνει το ποσοστό μας, γιατί θα χρειαστεί να αλλάξουμε και στάση. Καλά είμαστε εκει που είμαστε. Φωνάζουμε, κάνουμε ντόρο, μη νομίζετε πως δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Όλα καλά, όλα ανθηρά.

Από εκεί και μετά αδέρφια – του Όσιου Λουκά σήμερα που γράφονται τούτες οι γραμμές, χρόνια πολλά στους εορτάζοντες –  κι εκεί στη «ΝΙΚΗ» έχουν πλακώσει τους μεγαλόσταυρους που μπήκαν στην Ευρωβουλή. Τους βλέπω στο Ευρωκοινοβούλιο να κυκλοφορούν όλοι με σταυρουδάκια, κομποσκοίνια και ότι άλλο έχει να επιδείξει η εκκλησιαστική κολεξιόν.

«Πλεύση Ελευθερίας» και το κόμμα της Ζωής στην Ευρωβουλή, δεν θέλω ερωτήσεις του τύπου ποιάς Ζωής, και σταματώ εδώ, διότι με την πολλή ελευθερία και τη Ζωή δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

Τελευταίο, αλλά όχι για το τέλος, η «Φωνή Λογικής» της Λατινοπούλου, που βγάζει τρελούς όλους τους υπόλοιπους. Ας είναι. Δώστε μια ευκαιρία στη λογική.

Για το τέλος άφησα τα κόμματα που δεν κατάφεραν να μπουν στην Ευρωβουλή και αν ξεχωρίσεις κανα δύο συνδυασμούς όπως η «Νέα Αριστερά» και οι «Δημοκράτες», από  εκεί και κάτω χανεται η μπάλα. Μια ματιά στα ψηφοδέλτια και τη στελέχωσή τους, επιβεβαιώνει την παροιμία: «κάθε καρυδιάς καρύδι».

Ας είναι. Το μήνυμα ελήφθη. ΟΒΕΡ…

*Ο Κώστας Σωτηρόπουλος είναι δημοσιογράφος

Συντάκτης

Μένη Πιρπινιά

Η Μένη Πιρπινιά έχει 36 χρόνια εμπειρία στη Δημοσιογραφία. Έχει εργαστεί σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, γραφεία Τύπου και εφημερίδες σε κεντρικά μέσα και ειδικεύεται σε θέματα Tοπικής Aυτοδιοίκησης.

f Όλα τα άρθρα →