Στη μνήμη του Δαυίδ Μαύρου… Memorial*

Τα λόγια είναι φτωχά για να καλύψουν το τεράστιο κενό που δημιούργησε η απώλειά σου, γιατί κανείς από εμάς που σε γνωρίσαμε, δε μπορεί να δεχθεί… αδυνατεί να πιστέψει ότι εσύ, μια αστείρευτη πηγή ζωντάνιας, δύναμης και καλοσύνης, θα έφευγες τόσο ξαφνικά και άδικα.

Γιατί ήσουν, για όλους μας, το πρότυπο του ανθρώπου οικογενειάρχη, του συνεργάτη, του αθλητή. Έντιμος, εργατικός ευγενικός, πρόσχαρος, ποτέ δεν είπες κακό λόγο για κανέναν μας. Υπήρξες η γέφυρα στις σχέσεις μας και μια ανοιχτή, ζεστή αγκαλιά για όλους μας.

Για σένα, η φιλία και ο άνθρωπος ήταν κάτι ιερό, μοναδικό, μας άφησες αποτύπωμα καλοσύνης, δοτικότητας και ήθους που θα μας συντροφεύει και θα κρατάμε ζωντανή την παρουσία σου στη μνήμη μας. Ο έντιμος χαρακτήρας σου, ο δυναμισμός σου, η αγωνιστικότητά σου, η αξιοπρεπή αφοσίωση σου στον μακρύ αγώνα που έδωσες με την ασθένεια της συζύγου σου, θα είναι για όλους μας σημείο αναφοράς, έμπνευσης και παραδείγματος.

Η απώλειά σου είναι μεγάλη δοκιμασία για όλους μας, ιδιαίτερα για τα παιδιά σου, την Κατερίνα, τον Γιώργο, την Αργυρούλα και για τα εγγόνια σου. Όμως, το αποτύπωμα που άφησες, θα τους κάνει περήφανους για την πολύτιμη και ένδοξη πορεία της ζωής σου. Για το έργο σου, την κοινωνική σου αποδοχή και καταξίωση, για το φωτεινό χαμόγελο που σκόρπιζες παντού γύρω σου. Θα βαδίζουν στη δική σου στράτα και το δρόμο που χάραξες.

Για τη ζωή σου, τι να πρωτοθυμηθούμε; Για το πάθος σου στο ποδόσφαιρο; Πόσο περήφανους έκανες τους γονείς σου. Ο πατέρας σου, Γεώργιος Μαύρος, όταν ήσουν ακόμα 15 χρονών, έλεγε με καμάρι, «το παιδί μου, ο Δαυίδ, θα γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής, θα παίξει μπάλα στην Α΄ Εθνική». Και έκανες το όνειρό του πραγματικότητα.

Έπαιζες με τόσο πάθος. Σε κάθε αγώνα έμπαινες και όργωνες το γήπεδο, σε κάθε παιχνίδι, με τόσο πείσμα. Θριάμβευσες τόσα χρόνια στα γήπεδα. «Χωρίς νερό θα ζήσω, χωρίς τη μπάλα όχι» μας έλεγες. Κάθε εβδομάδα, όλες οι εφημερίδες και ο αθλητικός Τύπους είχαν να γράψουν μόνο για τις επιτυχίες σου και ένιωθες τόσο περήφανος!

Όταν τα χρόνια σου πέρασαν και έγινες προπονητής και πρόεδρος στον Ακράτητο, παράλληλα ήρθες στον Ξένιο, τη Δημοτική Ραδιοφωνία, ως υπεύθυνος οδηγός ΒΑΝ, πόσα βιώσαμε σαν ομάδα, με συνέδρια, ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, σεμινάρια, ταξίδια. Τι να πρωτοθυμηθούμε για σένα, ήσουν εργατικός, συνεργάτης, συνοδοιπόρος στο κοινό μας ταξίδι.

Είναι αναρίθμημα τα αφιερώματα/άρθρα/σχόλια που γράφτηκαν από την ημέρα της αναγγελίας του θανάτου σου, όχι μόνο από φίλους, αλλά και από πολίτες, αθλητές, πολιτικούς, την τοπική κοινωνία, όπου διετέλεσες για πολλά χρόνια, δημοτικός σύμβουλος και αναπληρωτής Δήμαρχος. Ψήφισαν ομόφωνα να αποδοθεί, ως φόρος τιμής, το όνομά σου στο γήπεδο Εθνικού Πανοράματος. Αυτό για σένα, είναι η απόλυτη δικαίωση, να μείνει το όνομα και η προσφορά σου στον αθλητισμό, στην αιωνιότητα.

Το ταξίδι της ζωής σου εδώ ήταν ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, ένα παιχνίδι, ένα ματς. Ένα παιχνίδι που δεν τελείωσε, απλώς πήρες ένα ημίχρονο για να το συνεχίσεις στα επουράνια γήπεδα, περνώντας στην αθανασία.

Είμαστε ευγνώμονες που ήσουν στη ζωή μας, που σε γνωρίσαμε, που μας χάρισες τόσα πολλά, που στάθηκες φίλος, αδελφός, πατέρας, όλοι οι ρόλοι σε ένα πρόσωπο. Σε ευχαριστούμε για όσα μας έδωσες, για όσα ζήσαμε. Θα είσαι πάντα ο προστάτης και ο φύλακας-άγγελός μας.

Να είσαι κοντά μας,

μπαμπάς για τα παιδιά σου,

παππούς για τα εγγόνια σου,

αδελφός, θείος και φίλος για όλους μας.

Να είσαι ο άγγελός μας, ο δικός μας άγγελος

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΔΑΥΙΔ

(08/05/1955 – 13/09/2024)

*Αφιερωμένο στη μνήμη του από την κόρη του Αργυρώ και την επιστήθια φίλη, συνάδελφο, συνεργάτη Ρούλα Βασιλείου, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ημερών από την απώλειά του.