Η αποχώρηση του καζίνο από την Πάρνηθα δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική μετακίνηση. Σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για το βουνό και, ταυτόχρονα, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για την τύχη του ιστορικού Mont Parnes, ενός ακινήτου που ταυτίστηκε επί δεκαετίες με την εικόνα της Πάρνηθας αλλά και με μια χρήση ξένη προς τον χαρακτήρα ενός Εθνικού Δρυμού.

Με τη μετεγκατάσταση της δραστηριότητας στο Μαρούσι, μέσω του Project Voria, η Πάρνηθα απαλλάσσεται σταδιακά από μια βαριά εμπορική λειτουργία, η οποία για χρόνια συνυπήρχε με έναν από τους σημαντικότερους φυσικούς πνεύμονες της Αττικής. Το ερώτημα που πλέον τίθεται δεν είναι μόνο πότε θα φύγει οριστικά το καζίνο, αλλά κυρίως τι θα γίνει την επόμενη ημέρα με το εμβληματικό κτιριακό συγκρότημα και τον χώρο που καταλαμβάνει.

Το Mont Parnes δεν είναι ένα απλό ακίνητο. Είναι κομμάτι της μεταπολεμικής ιστορίας της Αττικής, συνδεδεμένο με την τουριστική ανάπτυξη μιας άλλης εποχής, με την άνοδο του ορεινού τουρισμού, αλλά και με την επιλογή να εγκατασταθεί στο βουνό μια δραστηριότητα υψηλής οικονομικής απόδοσης. Σήμερα, όμως, οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Η κλιματική κρίση, οι μεγάλες πυρκαγιές, η ανάγκη προστασίας των δασικών οικοσυστημάτων και η πίεση που δέχεται η Πάρνηθα καθιστούν την επόμενη χρήση του χώρου ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας.

Η απομάκρυνση του καζίνο μπορεί να λειτουργήσει ως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού της σχέσης της Αττικής με την Πάρνηθα. Αντί το βουνό να αντιμετωπίζεται ως τόπος εμπορικής εκμετάλλευσης, μπορεί να τεθεί στο επίκεντρο μια διαφορετική λογική: αποκατάσταση του τοπίου, ήπια αξιοποίηση, ανάδειξη της ιστορικής μνήμης και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, μετά τη μετεγκατάσταση του καζίνο προβλέπονται παρεμβάσεις για την αποκατάσταση του χώρου, την ανακατασκευή του Πύργου Μυλωνά και την περιβαλλοντική αποκατάσταση της περιοχής. Παράλληλα, για μία πενταετία από την έναρξη λειτουργίας του Voria, η North Star θα ενισχύει οικονομικά τις δράσεις προστασίας και ανάδειξης του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, καθώς και τις εργασίες συντήρησης του Τελεφερίκ.

Το κτίριο και το υπερσύγχρονο Τελεφερίκ θα αποδοθούν στην ΕΤΑΔ και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.Πρόκειται για κρίσιμες υποχρεώσεις, καθώς η αποχώρηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας δεν αρκεί από μόνη της. Το πραγματικό διακύβευμα είναι να μη μείνει πίσω ένα εγκαταλελειμμένο κέλυφος, αλλά να υπάρξει σχέδιο με σαφή προσανατολισμό στην προστασία και την ήπια επανάχρηση.

Η επόμενη ημέρα του Mont Parnes δεν μπορεί να σχεδιαστεί με τους όρους του παρελθόντος. Η Πάρνηθα δεν αντέχει νέες βαριές χρήσεις, ούτε παρεμβάσεις που θα επιβαρύνουν περαιτέρω το φυσικό περιβάλλον. Αντίθετα, το ιστορικό ακίνητο μπορεί να αποτελέσει πεδίο για μια διαφορετική προσέγγιση: πολιτιστική, εκπαιδευτική, περιβαλλοντική ή ήπια τουριστική αξιοποίηση, με όρους αυστηρής προστασίας και δημόσιου ελέγχου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η επιστροφή του ακινήτου στην ΕΤΑΔ αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το Δημόσιο καλείται να αποφασίσει αν το Mont Parnes θα παραμείνει ένα σύμβολο μιας παλιάς εποχής ή αν θα μετατραπεί σε παράδειγμα περιβαλλοντικής αποκατάστασης και επαναχρησιμοποίησης ενός εμβληματικού χώρου. Η επιλογή αυτή δεν αφορά μόνο την Πάρνηθα, αλλά συνολικά τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιλαμβάνεται τη δημόσια περιουσία μέσα σε προστατευόμενες περιοχές.

Η εξέλιξη αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιστορική, εφόσον συνοδευτεί από ουσιαστικό σχέδιο. Η απομάκρυνση του καζίνο από την Πάρνηθα δεν πρέπει να μείνει ως μια απλή μεταφορά μιας άδειας λειτουργίας από το βουνό στην πόλη. Μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για την αποκατάσταση ενός επιβαρυμένου σημείου, για την ανάδειξη της φυσικής και ιστορικής αξίας της περιοχής και για την επιστροφή ενός σημαντικού χώρου σε χρήσεις συμβατές με τον χαρακτήρα του Εθνικού Δρυμού.

Το στοίχημα, πλέον, δεν βρίσκεται μόνο στο Μαρούσι και στο αν θα ολοκληρωθεί εγκαίρως το νέο συγκρότημα. Βρίσκεται και στην Πάρνηθα: στο αν η αποχώρηση του καζίνο θα σηματοδοτήσει πράγματι μια νέα εποχή προστασίας, αποκατάστασης και σεβασμού στο βουνό ή αν το Mont Parnes θα προστεθεί στη λίστα των μεγάλων ακινήτων που έμειναν χωρίς σαφές σχέδιο την επόμενη ημέρα.